काँग्रेसची भूमिका चुकीचीच

वंदे मातरम् या राष्ट्रगीताभोवतीचा वाद ज्या मर्यादेपर्यंत वाढत आहे, ते केवळ चिंताजनकच नाही, तर दुर्दैवीही आहे. दिल्लीतील काँग्रेसच्या केंद्रीय कार्यालयात ‘वंदे मातरम्’ गायले जात असल्याचा प्रसंग अस्वस्थ करणारा आणि धक्कादायक होता. हे खरे आहे की काँग्रेस कार्यालयात संपूर्ण ‘वंदे मातरम’ गायले गेले, परंतु व्हिडीओमध्ये स्पष्टपणे दिसते की, सोनिया गांधी गाणे मध्येच थांबवण्यासाठी हातवारे करत आहेत आणि काहीतरी विचित्र घडल्याने अस्वस्थ दिसत आहेत. गाण्याची जबाबदारी असलेले ललित देसाई, राहुल गांधी आणि इतर नेत्यांकडे जाताना दिसतात. काँग्रेसचे सरचिटणीस जयराम रमेश यांचे हे विधान आहे की, खर्गे बराच वेळ उभे होते आणि सोनिया गांधी खुर्ची मागत होत्या, हे हास्यास्पद होते. तीन मिनिटांच्या गाण्यादरम्यान खर्गे यांना खुर्चीची गरज कशी वाटली? हे लक्षात घेतले पाहिजे की, त्यानंतर खर्गे उभे राहिले आणि त्यांनी आपले भाषण दिले.

जयराम रमेश यांनी पत्रकारांना सांगितले की, २८ आॅक्टोबर १९३७ रोजी कलकत्ता येथे झालेल्या काँग्रेस अधिवेशनात वंदे मातरम्चे फक्त सुरुवातीचे श्लोक गायले जातील असे ठरले होते आणि तेव्हापासून ही काँग्रेसची परंपरा आहे. वंदे मातरम्ला राष्ट्रगीत ‘जन गण मन’च्या बरोबरीचा दर्जा देणारा आणि त्यात व्यत्यय आणणाºया किंवा त्याचा अपमान करणाºयाला शिक्षा करणारा कायदा नुकताच मंजूर झाला असूनही, ही परंपरा पाळण्याचा आग्रह कायम आहे. काँग्रेसने या कायद्याशी संबंधित विधेयकावरील चर्चेवर बहिष्कार टाकला. सोनिया गांधी, मल्लिकार्जुन खर्गे आणि राहुल गांधी यांनी वंदे मातरम्च्या पूर्ण गायनात अडथळा आणल्याबद्दल माफी मागावी, अशी मागणी होत आहे. तथापि, आता राहुल गांधींच्या अनधिकृत नेतृत्वाखाली असलेल्या काँग्रेस पक्षात वंदे मातरम्प्रति भक्तीला जागाच उरलेली दिसत नाही. जेव्हा ते आपली चूक मान्य करायलाच तयार नाहीत, तेव्हा माफी मागण्याचा प्रश्नच कसा उद्भवतो? स्वातंत्र्य चळवळीदरम्यान सर्व विचारधारा आणि संघटनांच्या संघर्षासाठी एक व्यासपीठ म्हणून काम करणारी काँग्रेस आज भारताच्या राष्ट्रगीताचे खरे स्वरूप स्वीकारायला तयार नाही, हे आश्चर्यकारक आहे.

१८९६ ते १९३६ पर्यंत, काँग्रेसच्या सर्व अधिवेशनांमध्ये वंदे मातरम् पूर्णपणे गायले जात असे आणि प्रत्येक जण ते गात असे. हळूहळू, मुस्लिमांच्या एका गटाचा याला विरोध वाढू लागला आणि काँग्रेसच्या अधिवेशनात उभे राहूनही त्यांनी ते गाण्यास नकार दिला. अत्यंत जातीयवादी असलेल्या आणि भारताच्या फाळणीची मागणी करणाºया मुस्लीम लीगच्या दबावाखाली, १९३७ मध्ये ते संक्षिप्त करण्यात आले. जयराम रमेश आणि इतर काँग्रेस नेते, गुरुदेव रवींद्रनाथ टागोर यांचा हवाला देऊन, असा दावा करतात की हे त्यांच्या सूचनेनुसार करण्यात आले. ते हे सांगायला विसरतात की, पंडित नेहरू आणि इतर अनेक नेत्यांनी दबावाखाली येऊन, हिंदू-मुस्लीम ऐक्याच्या हितासाठी मुस्लिमांना ज्या ओळी मान्य नव्हत्या त्या वगळल्या पाहिजेत, असा आग्रह धरल्यानंतर त्यांनी ही सूचना केली होती. तोपर्यंत जीना आणि काँग्रेसमधील इतर मुस्लीम नेत्यांनी आपली भूमिका बदलली होती. त्यामुळे, कदाचित असे केल्याने त्यांचे मन वळेल, असा विचार करण्यात आला. सत्य हे आहे की, त्यांना संपूर्ण गाण्यावरच आक्षेप होता आणि आजही मुस्लिमांचा एक गट ‘वंदे मातरम्’ अस्वीकार्य मानतो. काँग्रेस याच गटापुढे शरणागती पत्करत आहे.

केरळमध्ये काँग्रेस मुस्लीम लीगसोबत निवडणुका लढवते आणि सरकारचा भाग असल्याने, तिथे राष्ट्रगीत गायले गेले नाही. कर्नाटक, तेलंगणा आणि हिमाचल प्रदेशमध्ये अशी परिस्थिती नाही, म्हणूनच तिथे ते गायले गेले. याकडेही दुर्लक्ष करता कामा नये की, प्रियांका गांधी वद्रा सध्या केरळमधील वायनाडच्या खासदार आहेत, त्यांनी मुस्लीम लीगच्या पाठिंब्याने विजय मिळवला आहे. काँग्रेस मुस्लीम लीगचे लांगूलचालन करत असल्याचे दाखवत आहे. १९०७ मध्ये मुस्लीम लीगच्या स्थापनेनंतर वंदे मातरम्ला विरोध सुरू झाला. विडंबना म्हणजे, मुस्लिम लीगनेच भारताची फाळणी केली, तरीही काँग्रेस त्यांच्या दबावाखाली घेतलेल्या चुकीच्या निर्णयाचे समर्थन करत आहे. जेव्हा २४ जानेवारी १९५० रोजी वंदे मातरम्चे संक्षिप्त रूप राष्ट्रगीत म्हणून स्वीकारण्यात आले, तेव्हा फाळणीनंतर संसदेतील आणि संसदेबाहेरील प्रभावशाली पक्षांनी आणि नेत्यांनी सरकारवर पूर्ण गीत पुन्हा समाविष्ट करण्यासाठी दबाव आणला नाही. यापूर्वी, ते संसदीय अधिवेशनाच्या सुरुवातीला किंवा शेवटीही गायले जात नव्हते. जेव्हा भाजप सत्तेवर आला, तेव्हा लालकृष्ण अडवाणी आणि राम नाईक यांनी संसदेत हे गीत गाण्याची परंपरा सुरू केली.

गेल्या सात-आठ वर्षांपासून, राहुल गांधींच्या नेतृत्वाखालील काँग्रेस पक्ष अल्पसंख्याक समुदायांमधील कट्टरपंथी घटक, अतिरेकी डावे, अतिसमाजवादी आणि भारताला एक विखंडित भूभाग मानणाºयांच्या विचारसरणीचा पाठपुरावा करत असल्याचे दिसून येत आहे. काँग्रेसचा असा विश्वास आहे की, भाजपसोबतच्या संघर्षातील तिची सर्वात मोठी ताकद म्हणजे त्या शक्ती आहेत, ज्या भारताला एक प्राचीन राष्ट्र म्हणून स्वीकारत नाहीत, ज्या वेद, उपनिषदे, रामायण, महाभारत इत्यादींना इतिहास किंवा खरे ग्रंथ मानण्यास विरोध करतात आणि ज्या सनातन धर्म किंवा त्याच्या प्रतीकांना अंधश्रद्धा किंवा प्रगतीविरोधी मानतात. सत्य हे आहे की, आता हेच लोक काँग्रेसची विचारसरणी ठरवतात. काँग्रेसची ही भूमिका चुकीचीच नाही तर देशविरोधी आहे हे लक्षात घेतले पाहिजे.

दास्य भक्ती (दशक ४ समास ७)

समर्थ रामदास स्वामींनी दासबोधातील चौथ्या दशकातील सातव्या समासात दास्य भक्ती म्हणजे काय, ते सांगितले आहे. ‘दास्य’ म्हणजे ईश्वराचा सेवक किंवा दास बनून राहणे. ‘मी ईश्वराचा आहे आणि ईश्वर माझा मालक आहे’ या भावनेने जीवन जगणे म्हणजेच दास्य भक्ती. या भक्तीचे सर्वात मोठे आणि आदर्श उदाहरण म्हणजे श्रीहनुमान, ज्यांनी श्रीरामांची निष्काम भावाने दास म्हणून सेवा केली. समर्थ रामदासही स्वत:ला रामाचे दास म्हणत होते. त्यांनीही हनुमंताप्रमाणेच दास्य भक्तीचा अंगीकार केला होता.

दास्य भक्तीचे मुख्य पैलू आणि महत्त्व म्हणजे कर्तेपणाचा त्याग करणे. मी हे केले, मी ते केले, हा कर्तेपणा सोडून, सर्व काही ईश्वरच माझ्याकडून करून घेत आहे, अशी भावना ठेवणे म्हणजे दास्यत्व. यामध्ये सर्वात प्रथम आज्ञापालन आणि निष्ठा महत्त्वाची असते. मालकाची आज्ञा शिरसावंद्य मानून ती पूर्ण करणे हे सेवकाचे कर्तव्य असते. तसेच, ईश्वराच्या इच्छेला आपली इच्छा मानणे म्हणजे दास्य भक्ती.

यामुळे अहंकारमुक्ती होते. स्वत:ला मालक किंवा श्रेष्ठ मानण्याऐवजी दास मानल्याने अहंकार उरत नाही. म्हणूनच या दास्यभक्तीबाबत समर्थ रामदास स्वामींचा दृष्टिकोन आणि व्यावहारिक विचार समजून घेतले पाहिजेत. समर्थ रामदास स्वामी स्वत:ला ‘रामदास’ (रामाचा दास) म्हणवून घेत असत. त्यांनी या भक्तीचे महत्त्व विशेष रूपाने मांडले आहे.

यामध्ये सावध आणि तत्पर सेवा करणे हे व्रत आहे. ईश्वराचा दास आळशी असून चालत नाही. तो नेहमी सावध, तत्पर आणि कर्तव्यदक्ष असला पाहिजे. त्याने लोकसंग्रह आणि धर्मकार्य याकडे लक्ष दिले पाहिजे. ईश्वराचे काम म्हणजे समाजाची सेवा करणे, सत्याची स्थापना करणे. समर्थांच्या मते, राष्ट्र आणि धर्माची सेवा करणे हीसुद्धा ईश्वराची दास्य भक्तीच आहे. राष्ट्र प्रथम ही भावना रुजणे त्यासाठी आवश्यक आहे. राष्ट्रभक्ती करणारे, समाजाची सेवा करणारे समाजसेवक असतील तर त्यांनी प्रत्यक्ष देवाची, परमेश्वराची पूजा केली नाही तरी ती भगवंताने स्वीकारलेली असते. कारण त्यांनी माणसातील देव जाणलेला असतो, माणसातील परमेश्वर ओळखलेला असतो. त्यांचे दास्यत्व ते पत्करत असतात. असे समाजसेवकही भक्त असतात.

आजकाल राजकारणात भक्त आणि अंधभक्त दोन्हीही पाहायला मिळतात. अंधभक्त म्हणून राष्ट्रप्रेमींना हिणवणारे मंदभक्तही दिसून येतात. पण आपण कोणाचे दास्यत्व स्वीकारत आहोत, तो त्या लायकीचा आहे का, याचाही विचार करण्याची गरज असते. आम्हाला काहीतरी मिळेल या भावनेने दास्यत्व असेल तर त्याला लाचारी म्हणावी लागते. आपला नेता चुकीचा वागत असेल, गद्दारी करत असेल, जनमताचा कौल डावलून निकालानंतर दुसºयाबरोबर हातमिळवणी करत असेल तर अशा दांभिक नेत्यांचे दास्यत्व करणे हे पण पाप आहे. त्या पापाची शिक्षा नंतर त्यांना मिळते आणि असा एक नाथ बंड करतो की, त्या दांभिक नेत्याला पदच्युत करतो. म्हणूनच दास्य भक्तीत आपला मालक कोण आहे हे समजून घेतले पाहिजे. दास्यत्व स्वीकारायचे तर योग्य मालकाचे स्वीकारले पाहिजे. चुकीचे वागणाºया मालकाचे दास्यत्व म्हणजे त्याच्या पापाचे भागीदार होणे असते. म्हणूनच या भक्तीचा अर्थ समजला पाहिजे. हनुमानाने राम जाणला होता, म्हणून त्याने रामाचे दास्यत्व स्वीकारले. बिभीषणाने रावणाचा कपटीपणा ओळखला होता म्हणून त्याचे दास्यत्व नाकारले होते. चुकीच्या व्यक्तीचे दास्यत्व स्वीकारले की अधर्म घडतो. भीष्म, द्रोण यांनी धृतराष्ट्र, दुर्योधन यांचे दास्यत्व स्वीकारले त्यांना धारातीर्थी व्हावे लागले. विदुराने धर्माची बाजू घेतली तो श्रेष्ठ ठरला. त्यामुळे प्रामाणिकपणे कोणाचेही दास्यत्व केले तरी त्याचे फळ चांगले मिळेल असे नाही. तर योग्य मालकाचे, परमेश्वराचे दास्यत्व स्वीकारणे हे या भक्तीतील महान तत्त्व आहे.

फळाची अपेक्षा न ठेवणे हे या भक्तीचे वैशिष्ट्य म्हणता येईल. दासाने सेवेच्या बदल्यात कसलीही फळाची आशा ठेवू नये. निष्काम सेवेनेच ईश्वर प्रसन्न होतो. या दास्य भक्तीचे फलित काय आहे तर दास्य भक्तीमुळे भक्ताला अफाट शक्ती, निर्भयता आणि ईश्वराचे सामीप्य लाभते, जसे हनुमंताला मिळाले. स्वत:चा स्वार्थ सोडून ईश्वराच्या कार्यात सेवक म्हणून समर्पित होणे म्हणजेच दास्य भक्ती. हनुमान आणि समर्थ रामदास स्वामी हे दास्यभक्तीचे उत्तम उदाहरण आहेत. त्याचप्रमाणे नवनाथात अत्यंत समर्पणाने आपल्या गुरूला स्वत:ला अर्पण केलेले गोरक्षनाथ हे मच्छींद्रनाथांचे परमभक्त म्हणता येतील. आपल्या मालकाची इच्छा पूर्ण करण्यासाठी काहीही करणारे गोरक्षनाथ श्रेष्ठ भक्त म्हणून ओळखले जातात. त्यांनी केवळ एका वड्यासाठी आपल्या गुरूसाठी स्वत:चा डोळा काढून दिला होता. हनुमंताने रामाला आपली छाती फाडून दाखवली होती. त्याचप्रमाणे समर्थ रामदास स्वामींचा शिष्य कल्याण हे देखील दास्य भक्तीतील श्रेष्ठ भक्ताचे उदाहरण आहे.

प्रफुल्ल फडके/ बोध दासबोधाचा

भाजपाची संघटनात्मक आव्हाने

नितीन नबीन भारतीय जनता पक्षाचे अध्यक्ष झाल्यानंतर जवळपास सात महिन्यांनी त्यांच्या टीमची घोषणा करण्यात आली. या विलंबामुळेच यावर अधिक चर्चा होत आहे. भाजप अध्यक्षांना आपली नवीन टीम स्थापन करण्यासाठी इतका वेळ का लागला, हे कोणालाही समजणे कठीण आहे. या विलंबाचे कारण काहीही असो, ही टीम अशा वेळी स्थापन झाली आहे, जेव्हा मोदी सरकारला तीव्र विरोधाचा सामना करावा लागत आहे.

‘झुरळ’ जनता पक्षाने (सीजेपी) नीट पेपरफुटीवरून आंदोलन सुरू केले आणि शिक्षणमंत्री धर्मेंद्र प्रधान यांच्या राजीनाम्याचा आग्रह धरला. या राजकीयदृष्ट्या प्रेरित परिस्थितीचा विरोधी पक्षांनी फायदा उचलला. परिणामी, संसदेचे पावसाळी अधिवेशन जेमतेमच चालले. संसदेतील कोंडी फोडण्यात सरकारला आलेल्या अपयशामुळे विरोधी पक्ष हतबल झाल्याचा संदेश गेला. विरोधी पक्ष केवळ आपले लक्ष्य बदलत नसून, पळून जाण्याच्या रणनीतीचा अवलंब करत आहे, हे सरकारच्या लक्षात आले नाही.

पुढील वर्षी किमान सात राज्यांमध्ये विधानसभा निवडणुका होणार असून, उत्तर प्रदेश हे सर्वात राजकीयदृष्ट्या महत्त्वाचे राज्य आहे, त्यामुळे नितीन नबीन यांच्या टीमला तातडीने सक्रिय व्हावे लागेल. नितीन नबीन यांच्या टीमसमोर पक्ष, केंद्र सरकार आणि स्वत:च्या राज्य सरकारांच्या बाजूने एक भूमिका तयार करण्याचे आव्हान आहे.

स्वाभाविकच, ज्या राज्यांमध्ये त्यांची स्वत:ची सरकारे आहेत आणि निवडणुका जवळ आल्या आहेत, तिथे हे आव्हान अधिक मोठे असेल, कारण मोदी सरकारच्या कामगिरीसाठी ते जितके जबाबदार आहेत, तितकेच ते या सरकारांच्या कामगिरीसाठीही जबाबदार असतील.

नि:संशयपणे, सत्ताधारी पक्षांच्या संघटनांना त्यांच्या सरकारांच्या पाठिंब्याचा आणि आश्रयाचा काही प्रमाणात फायदा होतो. तथापि, सत्तेबाहेर असलेले विरोधी पक्ष केवळ त्यांच्या सरकारांवर टीका आणि निंदा करण्यापुरतेच मर्यादित असतात, तर सत्ताधारी पक्षांच्या संघटनांना याचा प्रतिकार करावा लागतो आणि त्याचबरोबर त्यांच्या स्वत:च्या सरकारांच्या अपयशांवरही भाष्य करावे लागते.

जर एखादे सरकार जनतेच्या अपेक्षा पूर्ण करण्यात अपयशी ठरत असेल आणि त्याची धोरणे जनतेतील असंतोष वाढवत असतील, तर त्याची संघटना कितीही शक्तिशाली आणि गतिमान असली तरी, स्वत:च्या बाजूने एक भूमिका तयार करणे त्याला कठीण जाईल.

दिल्लीतील झुरळ जनता पक्षाच्या आंदोलनानंतर, तरुण, आणि विशेषत: ‘जनरेशन-झी’ (Gen- Z) चर्चेत आहेत. भाजपसह सर्व पक्षांसाठी ते प्राधान्यक्रमावर आले आहेत. लाल किल्ल्याच्या तटबंदीवरून स्वातंत्र्य दिनाच्या भाषणात पंतप्रधानांनी तरुण आणि युवकांचा वारंवार उल्लेख केला, या वस्तुस्थितीमुळे याला आणखी पुष्टी मिळते.

काही दिवसांनंतर, नितीन नबीन यांच्या टीमची घोषणा झाली, पण त्यांच्या टीमच्या घोषणेच्या काही तास आधीच, नॅशनल टेस्टिंग एजन्सी (NTA) द्वारे आयोजित UGC- NET परीक्षा तीन विषयांसाठी पुढे ढकलण्यात आल्याची बातमी समोर आली होती. हे पुढे ढकलणे भाषांतरातील चुकांमुळे झाले होते.

पीएचडी अभ्यासक्रमांच्या प्रवेशासाठी, तसेच ज्युनियर रिसर्च फेलोशिप आणि सहायक प्राध्यापक पदांच्या पात्रतेसाठी ही परीक्षा घेणाºया त्याच NTA ने, NEET पेपरफुटीमुळे आधीच झालेल्या नामुष्कीनंतर प्रश्नपत्रिकांमध्ये चुका केल्या होत्या आणि त्याचे परिणाम मोदी सरकारला भोगावे लागले होते. ज्या तीन विषयांच्या परीक्षा पुढे ढकलण्यात आल्या, त्यांच्या प्रश्नपत्रिकांमध्ये टंकलेखनाच्या चुका होत्या आणि त्यात आधीच विचारलेले प्रश्न होते, ही निष्काळजीपणाची परिसीमा मानली जाईल.

हे स्पष्ट आहे की NTA ची अकार्यक्षमता कायम आहे. एकतर त्यांचे अधिकारी निष्काळजी आहेत किंवा ते अकार्यक्षम आहेत. अखेर, NTA च्या अशा वागणुकीनंतर नितीन नबीन यांची टीम तरुणांना कशी आकर्षित करू शकेल? त्यांच्या टीमच्या घोषणेपूर्वीच, नव्याने बांधलेल्या लखनऊ-कानपूर द्रुतगती मार्गावर एका महिन्यात इतके खड्डे पडले होते की, ते मोजणे किंवा भरणेही कठीण झाले होते, अशी बातमी समोर आली.

अशा घटनांमुळे सरकार अडचणीत आले आहे आणि टीकेचे लक्ष्य बनले आहे, अशा परिस्थितीत नितीन नबीन यांची टीम त्यांचे सरकार मानके पूर्ण करत असल्याचा दावा कसा करू शकते?

अशा केवळ एक नव्हे, तर अनेक घटना आहेत ज्या हे दर्शवतात की, १२ वर्षांनंतरही मोदी सरकार आपली अनेक आश्वासने पूर्ण करण्यात अपयशी ठरले आहे. उदाहरणार्थ, शिक्षण आणि परीक्षांमध्ये भरीव सुधारणांसोबतच, दर्जेदार पायाभूत सुविधांचे बांधकाम अद्याप सुनिश्चित झालेले नाही. जेव्हा सरकार सुशासनाच्या बाबतीत एक आदर्श निर्माण करू शकते, तेव्हा सत्ताधारी पक्षाच्या संघटनेला स्वत:च्या बाजूने एक कथा तयार करणे सोपे जाते.

कोणत्याही सरकारकडे अशी जादूची कांडी नसते, जी फिरवून सर्व काही ठीक करता येईल, परंतु त्यांना दृढ इच्छाशक्ती आणि चांगला हेतू दाखवावा लागतो. भारतासारख्या विशाल देशात, केंद्र आणि राज्य सरकारे कितीही चांगले काम करत असली तरी, ते नेहमीच अपुरे ठरते. गुंतागुंतीच्या समस्या झटपट सोडवता येत नाहीत, परंतु प्रत्येक आघाडीवर सुधारणा केवळ घडूनच चालणार नाही, तर त्या प्रत्यक्ष जमिनीवर दिसल्याही पाहिजेत.

वंदन भक्ती (समास ६)

दासबोधातील चौथ्या दशकातील सहाव्या समासात समर्थ रामदास स्वामींनी वंदन भक्ती म्हणजे काय? हे सांगितले आहे. ‘वंदन’ म्हणजे नम्रतेने नमस्कार करणे. ईश्वराला, गुरूंना, संतांना, माता-पित्यांना आणि या जगतातील प्रत्येक जीवाला आदराने नमन करणे म्हणजेच वंदन भक्ती. समर्थ रामदास स्वामींच्या मते, वंदन हे केवळ शरीराने वाकणे नसून, ते हृदयातील नम्रतेचे प्रतीक आहे.

ज्यांच्यात अशी नम्रता नसते ते वंदन करायला, वंदे मातरम्ला विरोध करतात. वंदे मातरम् किंवा वंदन करायला तयार नसतात ते अहंकाराचा संचय करतात. तर वंदन करण्याची इच्छा आहे ते अहंकाराचा त्याग करत असतात. या वंदन भक्तीचे मुख्य पैलू आणि महत्त्व काय आहे? तर सर्वात प्रथम अहंकारावर प्रहार करणे. माणसाच्या विनाशाचे मुख्य कारण त्याचा ‘अहंकार’ असतो. जेव्हा माणूस दुसºयासमोर किंवा ईश्वरासमोर वाकतो, तेव्हा त्याचा ताठरपणा नष्ट होतो.

दुसरी गोष्ट म्हणजे सद्गुणांचा अंगीकार यातून होतो. ज्याप्रमाणे पाणी नेहमी सखल (खोल) भागात साचते, त्याचप्रमाणे ज्ञानाची आणि कृपेची प्राप्ती नेहमी नम्र व्यक्तीलाच होते. वंदन भक्ती ही ज्ञानप्राप्तीची पायरी आहे.

याशिवाय सलोखा आणि प्रेम राखण्यासाठी वंदन महत्त्वाचे असते. सगळ्यांशी आदराने आणि नम्रतेने वागल्यामुळे समाजात प्रेम, शांतता आणि सलोखा निर्माण होतो. आजकाल विरोधकांना तिरस्काराचे राजकारण करून सामाजिक जातीय सलोखा मोडून काढायचा आहे. त्यामुळे तिरस्काराचे, नकारात्मक वातावरण तयार करण्याचे काम विरोधक करताना दिसतात. अर्वाच्य भाषेत टीका करून विरोधक तिरस्काराचे वातावरण निर्माण करून सामाजिक तणाव निर्माण करतात. अशा परिस्थितीत नम्रतेने वागणे आणि हात जोडून समोरच्याचे मन जिंकणे सहज शक्य असते. हात जोडणे म्हणजे अहंकाराला झटकणे आहे. नमस्कारात नमन आहे, वंदन आहे. नम्रता आहे. जिथे नम्रता आहे तिथे आनंद आहे. त्यामुळे वंदन भक्तीचेही फार महत्त्व आहे.

समर्थ रामदास स्वामींचा दृष्टिकोन आणि व्यावहारिक भूमिका या भक्ती प्रकाराबाबत समजून घेतली पाहिजे. समर्थांनी वंदन भक्तीचे सूक्ष्म अर्थ स्पष्ट केले आहेत. त्यांनी सांगितले आहे की, कायिक, वाचिक आणि मानसिक वंदन करायला पाहिजे. कायिक म्हणजे शरीराने वाकून नमस्कार करणे. वाचिक म्हणजे गोड आणि नम्र शब्दांत संवाद साधणे. तसेच मानसिक म्हणजे मनात कोणाबद्दलही द्वेष न ठेवता सर्वांप्रति आदर बाळगणे. यातून खरा हा भक्तिमार्ग पूर्ण होतो.

यासाठी सर्वव्यापी ईश्वरभाव जाणला पाहिजे. केवळ मंदिरातील देवालाच नमस्कार करायचा आणि बाहेर माणसांचा तिरस्कार करायचा, हे खोटे वंदन आहे. प्रत्येक जीवात ईश्वर आहे हे ओळखून सर्वांना वंदन केले पाहिजे. हा खरा मानवता धर्म आहे.

नम्रतेची ताकद खूप मोठी आहे. नम्रता आहे तिथे विजय आहे. एक तर तू तरी राहशील नाहीतर मी तरी राहीन अशी अहंकाराची राजकीय भाषा करणारे कोलमडून पडतात, पराभूत होतात. पण नम्रता अंगी असेल तर ते देवेंद्र होतात. ही नम्रतेची ताकद आहे. नम्रता हा दुबळेपणा नसून ते ज्ञानाचे लक्षण आहे. म्हणूनच वंदनामुळे क्रोधावर विजय मिळवता येतो.

या वंदन भक्तीचे फलित काय आहे हे लक्षात घेतले पाहिजे. वंदन भक्तीमुळे माणसाला सार्वत्रिक आदर आणि प्रेम मिळते. शत्रूही मित्र बनतात आणि अंत:करण पूर्णपणे शांत होते. थोडक्यात मनातील ताठरपणा सोडून सर्वत्र ईश्वर पाहून नम्र होणे हीच वंदन भक्ती आहे. वंदन भक्ती ही नवविधा भक्तीतील (भक्तीचे नऊ प्रकार) एक अत्यंत महत्त्वाची पायरी आहे. ईश्वर, गुरू, संत किंवा ज्येष्ठांसमोर लीन होऊन, स्वत:चा अहंकार बाजूला सारून नतमस्तक होणे म्हणजेच ‘वंदन’ होय. वंदनाद्वारे साधक आपले मन, बुद्धी आणि शरीर ईश्वराला समर्पित करतो, ज्यामुळे ‘मी सर्व काही करतो’ हा भाव संपून ‘सर्व काही ईश्वरच करत आहे’ ही भावना दृढ होते. त्यामुळे सकारात्मक ऊर्जेची प्राप्ती होते. श्रद्धापूर्वक आणि आदराने मारलेल्या साष्टांग नमस्कारामुळे किंवा वंदनामुळे मनात शांतता, प्रसन्नता आणि सकारात्मक ऊर्जा निर्माण होते.

आदर आणि सन्मानाची संस्कृती यातून निर्माण होते. वंदन भक्ती केवळ देवापुरती मर्यादित नसून, आई-वडील, गुरू आणि ज्येष्ठांचा आदर करण्याची शिकवण देते, ज्यामुळे जीवनात संस्कार आणि मूल्यांचे जतन होते. थोडक्यात सांगायचे तर, वंदन भक्ती ही मानवाला अहंकारापासून मुक्ती देऊन ईश्वरी कृपेचा आणि आत्मशांतीचा मार्ग दाखवणारी एक सोपी व प्रभावी भक्ती आहे.

प्रफुल्ल फडके/ बोध दासबोधाचा

सोयीसाठी किंमत मोजण्याची वेळ

भाजीपाल्याच्या गाडीवर, चहाच्या टपरीवर, औषधांच्या दुकानात किंवा इतर कोणत्याही आस्थापनात नजर टाका, तुम्हाला तिथे यूपीआय क्यूआर कोड दिसतो. केवळ जुलै २०२६ मध्ये, भारतात २९.९ लाख कोटी रुपयांचे २,३६६ कोटी यूपीआय व्यवहार नोंदवले गेले. ही भारतात तयार झालेली एक प्रणाली आहे, जिचे जगभरात कौतुक होत आहे. जवळपास प्रत्येक जण याचा वापर करत असल्यामुळे, आॅगस्टमध्ये संसदेने काही यूपीआय पेमेंटवर शुल्क आकारण्याच्या कायद्याला मंजुरी दिल्यावर सगळीकडे संताप व्यक्त झाला. लोकांना वाटले की, त्यांना एका मोफत सेवेपासून वंचित ठेवले जात आहे. ही भावना अगदी स्वाभाविक आहे आणि याला अनेक घटक कारणीभूत आहेत.

कायद्यात नमूद केलेले शुल्क म्हणजे मर्चंट डिस्काउंट रेट (MDR), जे ग्राहकाकडून नव्हे, तर व्यापाºयाकडून भरले जाईल. हे शुल्क फक्त २,०००पेक्षा जास्त रकमेच्या पेमेंटवर आणि मोठ्या व्यवसायांना लागू होईल. मित्र, ओळखीचे किंवा कुटुंबातील सदस्यांना केलेले नियमित पेमेंट पूर्वीप्रमाणेच शुल्कमुक्त राहतील. लहान दुकानदारांनाही पेमेंटवर कोणतेही शुल्क भरावे लागणार नाही. प्रस्तावित ०.२५ टक्के ते ०.४ टक्के शुल्क देखील खूप कमी आहे. कार्ड कंपन्या अनेक वर्षांपासून व्यापाºयांकडून पेमेंटसाठी यापेक्षा खूप जास्त शुल्क आकारत आहेत. आता मोठा प्रश्न हा आहे की, यूपीआय सेवा नेहमीच पूर्णपणे मोफत होती का? तर त्याचे उत्तर अजिबात नाही हे आहे.

प्रत्येक यूपीआय पेमेंट पूर्ण करण्यासाठी अंदाजे २.०० खर्च येतो. सर्व्हर, अभियंते, फसवणूक तपासणीपासून ते त्वरित पैसे हस्तांतरणाच्या सोयीपर्यंत, या प्रक्रियेत सहभागी असलेल्या प्रत्येकाला दुसºया कोणाला तरी पैसे द्यावे लागतात. २०२० पासून, यूपीआयसाठी कोणतेही शुल्क न आकारण्याचा कायदा लागू झाला आहे, मग हा खर्च कोण उचलतो? पेमेंट कंपन्या आणि बँका स्वत:च्या खिशातून, आणि काही प्रमाणात करदात्यांकडून तो भरला जातो. सरकारने यूपीआयवर आधीच अंदाजे ११,००० कोटी रुपये खर्च केले आहेत. स्पष्टपणे सांगायचे तर काहीही पूर्णपणे मोफत नसते. फरक फक्त एवढाच आहे की, बिल वेगळ्या पत्त्यावर पाठवले जाते.

खरे तर हा मुद्दा इतका महत्त्वाचा का आहे? कारण अशाच प्रकारच्या परिस्थितीत भारताला वाईट अनुभव आले आहेत. अनेक राज्यांनी शेतकºयांना दिलेल्या मोफत विजेचे उदाहरण घ्या. याचा फायदा शेतकºयांना किंवा वीज कंपन्यांना झाला नाही. याचा परिणाम म्हणजे वीजपुरवठ्यात व्यत्यय आणि ट्रान्सफॉर्मरसारख्या उपकरणांमध्ये मोठ्या प्रमाणावर बिघाड झाला. मोफत विजेवर रात्रंदिवस चालणाºया पंपांमुळे भूजल संकट अधिकच वाढले. आपण आपल्या शहरांमध्ये अक्षरश: मोफत पाणी पुरवले आहे. याचा परिणाम असा आहे की, नळ साधारणपणे फक्त दोन तास चालतात. खरे तर, जेव्हा एखाद्या सेवेच्या महसुलावर मर्यादा घातली जाते, तेव्हा ती हळूहळू आपली उपयुक्तता गमावते. मग कोणीही त्यात गुंतवणूक करत नाही, किंवा त्यात सुधारणा करण्याचा प्रयत्नही करत नाही. अशी सेवा केवळ सरकारी मदतीवर चालते. खरेच, फुकटचे फायदे घेण्याची सवय ही सर्व चांगल्या गोष्टींच्या नाशाचे कारण ठरते.

यूपीआय यापेक्षा चांगल्या वागणुकीस पात्र आहे. त्याला सातत्यपूर्ण गुंतवणुकीची गरज आहे. जसे पेमेंट नेटवर्क विस्तारत जाईल, तसे अधिक सर्व्हर्सची आवश्यकता भासेल. वाढत्या फसवणुकीमुळे मजबूत सुरक्षेची गरज निर्माण झाली आहे. हे तंत्रज्ञान काळाच्या कसोटीवर टिकून राहावे यासाठी त्यात नियमितपणे नवीन वैशिष्ट्ये जोडली गेली पाहिजेत. जर बँका आणि पेमेंट कंपन्यांना यूपीआरमधून कोणताही महसूल मिळत नसेल, तर त्या त्यात गुंतवणूक का करतील? भविष्यात नियम बदलतील या आशेने त्या काही काळ त्याला पाठिंबा देत राहतील हे शक्य आहे, पण व्यवसाय योजनेत आशेला स्थान नसते. अशा परिस्थितीत, काही शुल्क, अगदी कमी असले तरी, लावणे अवाजवी नाही. यामुळे करदात्यांवरील त्याचे अवलंबित्व कमी होईल. त्याच्या क्षमतांच्या आधारावर, ते देशाच्या इतर भागांमध्ये विस्तार करू शकेल.

काहींच्या मते, पथदिवे किंवा संरक्षण यांसारख्या सार्वजनिक महत्त्वाच्या बाबींप्रमाणेच यूपीआय (UPI) देखील एक सार्वजनिक बाब असल्याने, सरकारने त्याला नेहमीच पाठिंबा दिला पाहिजे. ही कल्पना चांगली आहे, पण त्यात तर्काचा अभाव आहे. पथदिवे ही एक सार्वत्रिक सुविधा आहे, परंतु पेमेंट ही एक खासगी सेवा आहे. खरेदीदार आणि विक्रेते एकमेकांशी बांधील असतात आणि प्रत्येक पेमेंटमध्ये एक निश्चित खर्च असतो. जर एखाद्या मोठ्या आस्थापनेला ८,०००चे पेमेंट मिळाले, तर रु. ५ ते रु. ३० पेमेंट शुल्क आकारण्यात काहीच हरकत नाही. जेव्हा एखाद्या आस्थापनेला वीज, दुकानाचे भाडे आणि कर्मचारी यांसारखे खर्च येतात, तेव्हा ती पेमेंटसाठी देखील तरतूद करू शकते.

पण इथे एक भीती अशी आहे की, यूपीआयवर शुल्क आकारल्याने रोख रकमेवरील अवलंबित्व वाढेल, परंतु रोख रकमेसंबंधित समस्या देखील असंख्य आहेत. एटीएमच्या रांगेत थांबणे, नोटा मोजणे आणि हाताळणे, आणि पेमेंट प्रक्रियेदरम्यान सुट्ट्या पैशांवरून वाद घालणे. किरकोळ विक्रेते देखील यूपीआयला प्राधान्य देतात, कारण त्यामुळे रोख व्यवस्थापनाशी संबंधित खर्च आणि जोखीम कमी होते. परिणामी, यूपीआयवरील माफक ०.२५ टक्के शुल्क लोकांना रोख रकमेकडे परत जाण्यास भाग पाडण्याची शक्यता कमी आहे. एकदा सवय लागली की, ती मोडणे कठीण असते.

व्यापारी ग्राहकांकडून हे शुल्क आकारतील या भीतीबद्दल बोलायचे झाल्यास, सुरुवातीला फार कमी व्यापारी तसे करण्याचा विचार करतील. मात्र, स्पर्धा तीव्र आहे. त्यांना असे करण्याची परवानगी दिली जाणार नाही. जर एका दुकानदाराने शुल्क आकारले, तर शेजारचा दुकानदार कोणतेही शुल्क न आकारता तो ग्राहक सहजपणे हिसकावून घेईल. गेल्या अनेक दशकांपासून क्रेडिट आणि डेबिट कार्डांशी संबंधित शुल्काच्या बाबतीत हेच घडत आले आहे. खरे तर, व्यावसायिक त्यांना त्यांच्या खर्चाचा एक अविभाज्य भाग मानतात आणि त्याचा भार स्वत:च उचलतात. एकूणच, प्रत्येक सेवा किंवा सुविधेला काही ना काही शुल्क जोडलेले असते. जर हे शुल्क स्पष्ट असेल, तर प्रामाणिकपणाची भावना निर्माण होईल, परंतु जर त्यांचा वापर गुप्तपणे केला जात असेल, तर हे शक्य होणार नाही. यूपीआयच्या शुल्काबाबतही स्पष्टता असणे अधिक चांगले होईल. अन्यथा, आपण वीज आणि पाणीपुरवठा प्राधिकरणांची परिस्थिती पाहिली आहे.

अर्चन भक्ती (दशक ४ समास ५)

समर्थ रामदास स्वामींनी आपल्या दासबोधातील चौथ्या दशकातील पाचव्या समासात अर्चन भक्ती म्हणजे काय? हे सांगितले आहे. ‘अर्चन’ म्हणजे ईश्वराची पूजाअर्चा करणे. देवाच्या मूर्तीला किंवा प्रतीकाला फुले, पत्री, चंदन, धूप, दीप आणि नैवेद्य अर्पण करून शास्त्रोक्त किंवा भावपूर्ण पद्धतीने पूजन करणे म्हणजेच अर्चन भक्ती. समर्थ रामदास स्वामी यांनी या समासात बाह्य पूजेसोबतच मानस पूजेचे (मनाने केलेल्या पूजेचे) देखील महत्त्व सांगितले आहे. खरे तर मानसपूजा ही सर्वश्रेष्ठ आहे. पण चित्त स्थिर होण्यासाठी आपल्याला मूर्ती आणि अन्य प्रतीकांची गरज असते.

समर्थ रामदास स्वामींनी अर्चन भक्तीचे मुख्य पैलू आणि महत्त्व या समासात वर्णन केले आहे. त्यामध्ये सर्वात प्रथम सगुण पूजेचे महत्त्व इथे विषद केलेले दिसते. सामान्य माणसाला निराकार ईश्वरावर ध्यान लावणे कठीण जाते. म्हणूनच सगुण (मूर्ती किंवा चित्र) रूपाची पूजा केल्याने मनाला एक आकार मिळतो आणि एकाग्रता साध्य होते. मनुष्य एकाग्र होतो तेव्हाच तो चालू शकतो. लहान मूल आधी सरकते, मग रांगते, मग आपण त्याला वॉकर देतो. हा वॉकर चालण्याची सवय लावतो. हळहळू आपण वॉकर काढतो आणि लहान मूल चालायला लागते. अगदी त्याप्रमाणे मन एकाग्र होण्यासाठी मूर्तीची गरज असते. सगुणाकडून निर्गुणाकडे जाणे ही अर्चन भक्तीची अपेक्षा आहे.

सगुण-साकार पूजा करणे म्हणजे अर्चन भक्ती. अर्चन भक्तीमध्ये ईश्वराच्या सगुण रूपावर ध्यान केंद्रित करून त्यांची विविध उपचारांनी (षोडशोपचार पूजा) सेवा केली जाते. या १६ उपचार (षोडशोपचार) यामध्ये आवाहन, आसन, पाद्य, अर्घ्य, आचमन, स्नान, वस्त्र, यज्ञोपवीत, गंध (चंदन), पुष्प, धूप, दीप, नैवेद्य, तांबूल, परिक्रमा आणि वंदन या १६ क्रियांद्वारे ईश्वराची पूजा केली जाते. याशिवाय पंचोपचार पूजाही करता येते. वेळ किंवा साधनांचा अभाव असल्यास केवळ ५ गोष्टींनीही अर्चन केले जाते, यामध्ये गंध, पुष्प, धूप, दीप आणि नैवेद्य.

याने चित्तशुद्धी आणि एकाग्रता साधता येते. पूजेतील विविध क्रिया आणि मंत्रोच्चार यामुळे मन भटकणे थांबते व ईश्वराच्या चरणी एकाग्र होण्यास मदत होते. अर्चन भक्तीत बाह्य साहित्यापेक्षा समर्पणाची भावना सर्वांत महत्त्वाची मानली जाते. ‘पत्रं पुष्पं फलं तोयं’ या न्यायाने अगदी बाहेरील कोणतेही साधे फूल किंवा पाणी अर्पण केले तरी ते भक्तिभावाने स्वीकारले जाते.

पुराणकाळात राजा पृथूने अर्चन भक्ती केली होती. श्रीमद्भागवतानुसार राजा पृथू यांनी उत्कृष्ट अर्चन भक्ती करून भगवंतांची कृपा प्राप्त केली होती. त्याचप्रमाणे अंबरीष राजानेही अशीच अर्चन भक्ती केलेली होती. राजा अंबरीष यांनीही आपल्या सर्व इंद्रियांचा उपयोग भगवंतांच्या सेवेसाठी व अर्चनासाठी केला होता.

अर्चन भक्तीमध्ये सात्त्विकता आणि शिस्त असते. पूजा करताना घर किंवा परिसर स्वच्छ केला जातो, ताजी फुले आणली जातात, यामुळे जीवनात सात्त्विकता, स्वच्छता आणि शिस्त येते. याशिवाय अर्चन भक्तीमध्ये सद्भावना आणि अर्पण भाव दिसून येतो. देवाला उत्तम वस्तू अर्पण करताना माणसातील लोभ कमी होतो आणि ‘सर्व काही ईश्वराचेच आहे’ ही भावना दृढ होते. समोर ईश्वराची मूर्ती असेल तर ती जास्तीत जास्त छान कशी दिसेल, ती कशी सजवली जाईल, फुलांनी ती शोभिवंत कशी होईल? रांगोळीने ती सजवली कशी जाईल हे सगळे या भक्तीत दिसून येते. सगळे चांगले करणे आणि दीप लावून उजळवणे, प्रकाशमान करणे हे अर्चन भक्तीचे वैशिष्ट्य आहे.

चौथ्या दशकातील या समासात समर्थ रामदास स्वामींचा दृष्टिकोन आणि व्यावहारिक निरुपण फार महत्त्वाचे आहे. समर्थ रामदास स्वामी यांनी पूजेतील भावनेला जास्त महत्त्व दिले आहे. पूजा करताना भक्तिभावाची गरज असते. पूजेचे साहित्य किती महागडे आहे यापेक्षा भक्ताचा भाव किती शुद्ध आहे, याला ईश्वर महत्त्व देतो. भाव नसेल तर ती केवळ एक रूढी किंवा देखावा ठरतो. पूजेत कधीही अवडंबर असता कामा नये तर भक्ती असली पाहिजे. यासाठीच अर्चन पूजेतच मानसपूजेचे महत्त्व समर्थ इथे दाखवून देतात.

मानसपूजा (अंतरंग पूजा) ही अत्यंत महत्त्वाची आहे. जर बाह्य साहित्य उपलब्ध नसेल, तर मनाने ईश्वराची सुंदर मूर्ती कल्पून तिला हृदयात आसन देणे, कल्पनेनेच तिची पूजा करणे ही ‘मानसपूजा’ श्रेष्ठ मानली जाते. इथे सर्वभूती ईश्वरभाव असतो. मूर्तीची पूजा करतानाच, सर्व प्राणिमात्रांमध्ये तोच ईश्वर वसलेला आहे याचे भान ठेवून व्यवहार करणे म्हणजेच खरी अर्चन भक्ती.

समर्थ रामदास स्वामींनी अर्चन भक्तीचे फलितही या समासात सांगितले आहे. ते म्हणतात, अर्चन भक्तीमुळे माणसाचे मन शांत, पवित्र आणि प्रसन्न राहते. ईश्वराप्रति आदर आणि वात्सल्याची भावना वाढीस लागते. थोडक्यात सांगायचे तर श्रद्धेने आणि शुद्ध भावाने ईश्वराला समर्पित होऊन केलेली पूजा हीच अर्चन भक्ती आहे.

प्रफुल्ल फडके/ बोध दासबोधाचा

स्वातंत्र्य म्हणजे राष्ट्राशी जोडले जाण्याची प्रवृत्ती

स्वातंत्र्य हा सुसंस्कृत मानवी समाजाचा सर्वोत्तम शोध आहे, जो व्यक्तींना त्यांची निवडलेली ध्येये साध्य करण्यासाठी सक्षम करतो. आज, विकास, प्रगती आणि समृद्धीच्या मार्गावर चालण्यासाठी स्वातंत्र्य हे सर्वात शक्तिशाली शस्त्र मानले जाते. स्वातंत्र्यावरील याच विश्वासाने, गुलामगिरीच्या बेड्या तोडण्यासाठी जगभरात अनेक संघर्ष होत आहेत.

खरे तर, प्रत्येक सजीवाला अशा नैसर्गिक वातावरणात राहण्याची इच्छा असते, जिथे तो मुक्तपणे आणि स्वत:च्या अटींवर जगू शकेल. पारतंत्र्यात राहिल्यामुळे, आपल्याला आपला स्वत:चा मार्ग निवडण्याचे स्वातंत्र्य नसते आणि म्हणूनच ते अवांछनीय आहे. हे खरे आहे की स्वातंत्र्य हे केवळ उपभोगाचे साधन नाही, कारण उपभोगाचे साधन म्हणून ते इतरांच्या शोषणाचे साधन बनेल. स्वातंत्र्य ही राष्ट्राशी जोडले जाण्याची एक सहज प्रवृत्ती आहे.

भारतावर वसाहत केल्यानंतर, ब्रिटिशांनी भारतीय समाजाचे जगण्याचे आणि विचार करण्याचे पर्याय पद्धतशीरपणे नष्ट करण्याचा प्रयत्न केला. आपले स्वार्थ साधण्यासाठी कटिबद्ध असलेल्या त्यांनी केवळ भारताचे आर्थिक शोषण केले नाही, तर आमच्या निवडीही निश्चित केल्या आणि स्वत:ची विचारसरणी आमच्यावर लादली.

त्यांनी हजारो वर्षांचा ज्ञान, विज्ञान आणि संस्कृतीचा अमूल्य वारसा नाकारून भारताला असंस्कृत देश घोषित केले आणि भारताला सुसंस्कृत करण्याची जबाबदारी स्वत:हून स्वीकारली. ब्रिटिश एका व्यापक योजनेसह, अनेक बाबतीत त्यांच्यापेक्षा अधिक समृद्ध असलेल्या संपूर्ण संस्कृतीला नष्ट करण्याच्या मोहिमेवर होते. ही समृद्धी परकीयांसाठी आधीच आकर्षणाचे केंद्र बनली होती.

ब्रिटिशांनी शिक्षण आणि सांस्कृतिक परिवर्तनाच्या सुनियोजित कार्यक्रमाद्वारे आपला उपक्रम अत्यंत प्रभावीपणे राबवला आणि ते यशस्वीही झाले. त्यांनी प्रस्थापित केलेले शिक्षणाचे स्वरूप, आशय आणि पद्धत अद्वितीय होती, आणि त्यामुळे भारतीय ज्ञान परंपरेला त्यात स्थान मिळणार नाही हे स्वाभाविक होते.

आपले वसाहतवादी साम्राज्य मजबूत करण्यासाठी, ब्रिटिशांनी भारतीय ज्ञानाच्या विशाल भांडाराबद्दल शत्रुत्व आणि संशयाची भावना सातत्याने पसरवली, ज्यामुळे सामान्य भारतीयांच्या मनात शंका निर्माण झाली. कालांतराने, भारतीय विचारांवरील लोकांचा विश्वास कमी झाला आणि तो अधिकाधिक नाकारला जाऊ लागला. याचा परिणाम स्पष्ट आहे. आज अनेक भारतीयांसाठी भारत त्याच्या मूळ अर्थाने अपरिचित होत चालला आहे.

अनेक सुशिक्षित लोक कोणत्याही एका भारतीय दृष्टिकोनाबद्दल साशंक झाले आहेत. भारत, भारतीयत्व आणि भारतीय भावना हे आता वादाचे विषय बनले आहेत. भाषा, पेहराव आणि अभिव्यक्तीच्या बाबतीत, आधुनिक भारतीय स्वत:ला ब्रिटिशांच्या बरोबरीचे मानू पाहतात. अशा परिस्थितीत, भारतीय भाषा आणि त्यांची स्वत:ची ज्ञान परंपरा भारताच्या औपचारिक आधुनिक शिक्षण प्रणालीसाठी अनुचित ठरते. त्यांना स्वीकारण्याची भीती वाटते. त्यांना अशा प्रकारे बाजूला सारले गेले आहे की भारतीय जनतेला अजूनही त्यांच्यावरील विश्वास पुन्हा मिळवता आलेला नाही.

त्यांना ते समर्पक वाटत नाहीत. त्यांचा आदर केला जात असेल, किंवा त्यांना पूजनीय मानले जात असेल, पण त्यांचे योग्य स्थान एखाद्या संग्रहालयात असेल, दैनंदिन जीवनात कधीच नाही. वास्तव हे आहे की वसाहतवादी विचारांच्या बेड्यांमधून स्वत:ला मुक्त करूनच खरे स्वातंत्र्य मिळवता येते. १५ आॅगस्ट १९४७ रोजी भारत ब्रिटिशांच्या तावडीतून स्वतंत्र झाला. तो एक वेदनादायी आनंदाचा क्षण होता. या स्वातंत्र्याची किंमत भारतीयांना अविभाजित भारताची फाळणी आणि प्रचंड रक्तपाताच्या रूपात चुकवावी लागली. पाकिस्तानच्या निर्मितीमुळे लाखो भारतीय विस्थापित झाले आणि जीवित व मालमत्तेचे अपरिमित नुकसान झाले. या ऐतिहासिक घटनेला ऐंशी वर्षे उलटून गेली आहेत, तरीही तिच्या जखमा पूर्णपणे भरलेल्या नाहीत.

स्वतंत्र भारताचा आतापर्यंतचा प्रवास पूर्णपणे सुरळीत नव्हता, परंतु अनेक उपलब्धी उल्लेखनीय ठरल्या आहेत. भारताने अन्न उपलब्धता, सामरिक तयारी, कृषी, आरोग्य, शिक्षण, वाहतूक आणि डिजिटल व्यवहार यांसारख्या अनेक क्षेत्रांमध्ये लक्षणीय प्रगती केली आहे. अत्यंत गरिबी कमी झाली आहे, परंतु लोकसंख्या वाढीमुळे संसाधने दुर्मीळ होत आहेत आणि संसाधनांच्या वापरातील भ्रष्टाचार वाढत आहे. मोठ्या संख्येने दाखल होणारे खोटे आणि खरे खटले हे अंतर्गत संघर्ष, फसवणूक आणि अयोग्य फायदा मिळवण्याच्या प्रवृत्तीचेही प्रतिबिंब आहेत.

राजकीय क्षेत्रात नैतिक आचरण अधिकाधिक कमकुवत होत आहे. स्वत:च्या सोयीच्या मागे लागताना, नेते हे विसरतात की, नेतृत्वाला जबाबदारीच्या खोल जाणिवेची आवश्यकता असते. ही चिंतेची बाब आहे की, आर्थिक परिस्थितीत सुधारणा झाल्याबरोबरच महत्त्वाकांक्षाही वाढल्या आहेत आणि त्यासोबतच गैरवर्तनाची प्रकरणेही वाढली आहेत.

एक तरुण देश म्हणून, जिथे बहुसंख्य लोकसंख्या ३५ वर्षांपेक्षा कमी वयाची आहे, तिथे तरुणांना दर्जेदार शिक्षण आणि रोजगाराच्या संधी मिळणे अत्यावश्यक आहे. हे साध्य करण्यासाठी, शैक्षणिक संस्कृती सुधारली पाहिजे आणि शिक्षणासाठी आवश्यक संसाधने उपलब्ध करून दिली पाहिजेत. ‘जनरेशन जी’ आणि ‘जनरेशन अल्फा’ यांच्या विरोधाचा आणि संतापाचा संदेश गांभीर्याने घेतला पाहिजे.

आज व्यक्तिवाद आणि भौतिक सुखाच्या शर्यतीत, प्रत्येक जण केवळ स्वत:च्याच हिताचा विचार करत आहे. वैयक्तिक स्वातंत्र्याचा उत्सव साजरा केला जात आहे. राष्ट्राचा विचार, म्हणजेच सर्वांना जोडण्याचे प्रयत्न मागे पडत आहेत, तर वास्तविक पाहता परस्परसंबंध हेच जीवनाचे रहस्य आहे. आज आपण केवळ स्वत:च्याच हिताचा विचार करत असल्यामुळे विखंडित होत आहोत. आपण केवळ स्वार्थातच गुंतवणूक करत आहोत. स्वातंत्र्य कधीही परिपूर्ण असू शकत नाही. स्वच्छंदतावाद मुक्ती देणारा नसून विनाशकारी ठरेल.

आपण उपभोगत असलेल्या स्वातंत्र्यासाठी आपण देश आणि समाजाचे ऋणी आहोत, हे आपण विसरत आहोत. जर हे ऋण मान्य केले, तर आपल्याला जीवनाच्या विविध स्तरांवर परस्परसंबंधाचा अनुभव येईल. आपण स्वातंत्र्याचे नियम आणि कायदे विसरत आहोत. स्वातंत्र्याची फळे केवळ त्याच्याशी निगडित जबाबदाºया पार पाडूनच मिळवता येतात. स्वातंत्र्य हे देशभक्ती आणि सर्वांच्या कल्याणात, म्हणजेच लोककल्याणात आहे. स्वातंत्र्य म्हणजे उपभोग नव्हे, तर कर्मयोगासाठी निरंतर परस्पर देवाणघेवाणीचे आवाहन आहे.

पादसेवन भक्ती (दशक ४ समास ४)

समर्थ रामदास स्वामींनी आपल्या दासबोधातील चौथ्या दशकातील चौथ्या समासात पादसेवन भक्ती म्हणजे काय हे सांगितले आहे. ‘पादसेवन’ म्हणजे ईश्वराच्या, गुरूंच्या किंवा संतांच्या चरणांची सेवा करणे. परंतु समर्थ रामदास स्वामी यांच्या निरुपणात या भक्तीला केवळ भौतिक पायांना स्पर्श करण्याच्या पलीकडे नेऊन व्यापक अर्थ देण्यात आला आहे. ईश्वराच्या सृष्टीची सेवा करणे, संतांच्या आज्ञेचे पालन करणे आणि ईश्वरी तत्त्वाला शरण जाणे म्हणजे पादसेवन भक्ती.

पादसेवन भक्तीचे मुख्य पैलू आणि महत्त्व फार मोठे आहे. यातले पहिले महत्त्व म्हणजे अहंकाराचा पूर्ण नाश करणे हे आहे. कोणाच्या तरी पायाशी लीन होणे यासाठी मोठा नम्रभाव लागतो. पादसेवन भक्तीमुळे माणसातील ‘मी-पणा’ आणि अहंकार जळून खाक होतो. वारकरी संप्रदायात हा अहंकार गळून पडतो म्हणून एकमेकांच्या पाया पडण्याची प्रथा आहे. तिथे लहान मोठा असा काही भेदभाव पाहिला जात नाही. खेळ मांडीयेला वाळवंटी घाई। नाचती वैष्णव भाई रे। क्रोध अभिमान गेला पावटणी। एक एका लागतील पायीं रे/ हे वर्णनच पादसेवन भक्तीतील अहंकाराच्या नाशाचेआहे.

पादसेवन भक्तीने गुरूकृपेची प्राप्ती होते. संतांची आणि गुरूंची सेवा केल्याने त्यांच्यातील ज्ञान आणि सकारात्मक ऊर्जा भक्ताला प्राप्त होते. पण इथे समर्थ रामदास स्वामी सांगतात की, सृष्टीसेवा म्हणजेच ईश्वरसेवा आहे. या जगात असणाºया प्रत्येक जीवात ईश्वर आहे, ही भावना ठेवून केलेली सेवा हीच खरी पादसेवन भक्ती आहे. जगाच्या कल्याणा संतांच्या विभूती असे आपण म्हणतो ते यासाठीच. त्यांनी स्वत:चा विचार केलेला नाही तर समस्त सृष्टीचा, विश्वाचा केलेला आहे. या विश्वाच्या पाया पडणे, त्याला जवळ करणे ही पादसेवन भक्ती आहे.

या भक्तिप्रकारात समर्थ रामदास स्वामींचा दृष्टिकोन आणि व्यावहारिक दृष्टिकोन फार महत्त्वाचा आहे. समर्थांनी पादसेवनाचे सूक्ष्म आणि व्यावहारिक पैलू मांडले आहेत. त्यांनी प्रथम चरणांचे महत्त्व कथन केले आहे. गुरू किंवा ईश्वराचे चरण हे ज्ञानाचे अधिष्ठान मानले जातात. चरणावर मस्तक ठेवणे म्हणजे आपली बुद्धी आणि अहंकार त्यांच्या चरणी समर्पित करणे. त्याचप्रमाणे आज्ञापालन करणे हीच खरी सेवा आहे. केवळ पायांना हात लावणे म्हणजे पादसेवन नव्हे, तर गुरूने किंवा संतांनी दाखवलेल्या मार्गावर चालणे आणि त्यांच्या उपदेशाचे तंतोतंत पालन करणे हीच खरी पादसेवन भक्ती आहे.

यामध्ये निष्काम सेवा भाव प्रकट होत असतो. सेवा करताना कोणताही मोबदला किंवा प्रसिद्धीची अपेक्षा न ठेवता, केवळ नम्रभावाने सेवा करणे गरजेचे आहे. म्हणूनच या पादसेवन भक्तीचे फलित काय आहे हे जाणून घेतले पाहिजे. या भक्तीमुळे भक्तामध्ये लीनता, सहनशीलता आणि प्रेम हे गुण विकसित होतात. माणसाचे मन कठोर न राहता अत्यंत कोमल आणि करुणाभरित बनते. थोडक्यात सांगायचे तर अहंकार सोडून ईश्वराच्या आणि संतांच्या चरणी पूर्णपणे शरण जाणे हीच पादसेवन भक्ती आहे.

व्यावहारिक जगात विशेषत: राजकारणात पादसेवन मोठ्या प्रमाणात आपण पाहतो. पण इथे भक्ती नाही तर तो स्वार्थ असतो. काहीतरी मिळण्याची अपेक्षा असते. राजकीय पक्षप्रमुख, अध्यक्ष, मोठे नेते यांच्या कार्यकर्ते, पदाधिकारी मोठ्या श्रद्धेने पाया पडतात. पण हा केवळ दिखाऊपणा असतो. आजकाल राजकारणात पाया पडावे असे पाय तरी कुठे दिसतात? पण केवळ ती औपचारिकता असते. त्या पाया पडण्याला पादसेवन नाही तर लाचारी म्हणावी लागेल. मी निष्ठावंत आहे हे दाखवण्यासाठी असे पाया पडण्याचे प्रकार केले जातात. नंतर हेच पाया पडणारे कधी पाय खेचतील हे सांगता येत नाही. हा सगळा स्वार्थीपणा असतो.

पादसेवन भक्तीत समर्थ रामदास स्वामींना समर्पण अपेक्षित आहे. निरपेक्ष वृत्तीने आपल्या गुरूच्या पायांना स्पर्श करणे, पाया पडणे हे फार महत्त्वाचे असते. या भक्तीमध्ये भगवंतांच्या, गुरूच्या पायावर सर्वकाही आपले तन मन धन अर्पण करणे हे अभिप्रेत आहे. कोणताही दिखाऊपणा नसतो, कसलीही अपेक्षा नको. पाया पडल्यावर आपल्याला आशीर्वाद मिळावा ही पण अपेक्षा करायची गरज नसते. कारण गुरू हा दत्त म्हणजे देणारा आहे. आपण निसर्गदत्त म्हणतो त्याप्रमाणे तो आपल्याला सर्व काही देण्यासाठीच सिद्ध असतो. त्याच्याकडे मागण्याइतके आपल्याकडे प्रतिभा पण नसते. धन, ऐश्वर्य, सुख, संपत्ती, दीर्घायुष्य यापलीकडे आपण काय मागू शकतो? पण त्याही पलीकडे गुरू, ईश्वर, परमेश्वर तुम्हाला काही देऊ शकत असेल तर मागून आपला कमीपणा कशासाठी दाखवायचा? म्हणूनच पादसेवन भक्तीत आपले सर्वस्व भगवंतांच्या, गुरुच्या चरणी अर्पण करणे हे महत्त्वाचे आहे. त्यात त्यागभावना आहे. त्यागानंतर मिळणारा आनंद आपल्याला ही भक्ती देते. भक्तीचा कोणताही मार्ग असला तरी त्याचे अंतिम ध्येय एकच आहे. जसे आपण गाडीने, रेल्वेने, जहाजाने, विमानाने कुठेही प्रवासाला जातो. अनेक मार्ग अवलंबू शकतो. पण शेवटी अंतिम प्रवासाचे स्टेशन ठरलेले असते. तसेच पादसेवन भक्तीतही मुक्तीच्या मार्गावर जाण्याचा संदेश आपल्याला मिळतो.

प्रफुल्ल फडके/ बोध दासबोधाचा

स्मरण भक्ती (दशक ४ समास ३)

दासबोधाच्या चौथ्या दशकातील तिसºया समासात स्मरण भक्ती म्हणजे काय? हे समर्थ रामदास स्वामी यांनी सांगितले आहे. ते म्हणतात ‘स्मरण’ म्हणजे भगवंतांचे नाव, रूप किंवा त्यांच्या अस्तित्वाची अखंड आठवण ठेवणे. नामस्मरण भक्ती. दिवसभरात कोणतेही काम करत असताना, मनाच्या कोपºयात ईश्वराचे नाम चालू ठेवणे म्हणजेच स्मरण भक्ती. समर्थ रामदास स्वामी म्हणतात की, नामस्मरण ही अत्यंत सोपी, पण कमालीची प्रभावी भक्ती आहे, ज्यासाठी कोणत्याही विशिष्ट वेळेची, जागेची किंवा कर्मकांडाची अट नसते. आपल्या विविध श्लोकांमध्ये मनाच्या श्लोकांमधून त्यांनी अनेक वेळा सांगितले आहे. प्रभाते मनी राम चिंतित जावे. मुखी ग्रास घेता म्हणावे श्रीराम. असे आपल्या प्रत्येक दैनंदिन कृतीमध्ये भगवंतांचे नामस्मरण करणे ही फार मोठी भक्ती आहे.

या भक्तीसाठी कसलीही तयारी करावी लागत नाही. या भक्तीसाठी कसलेही परावलंबित्व नाही. श्रवण भक्तीत कोणीतरी सांगणारा, बोलणारा, कथन करणारा असला तरच आपण श्रवण करणार. कीर्तन भक्तीत साथीदार हवेत, विशिष्ट प्रकारचा पोषाख हवा, ठरावीक वेळ हवी. त्याची मांडणी पूर्वरंग, उत्तररंग असे सगळे आले. या दोन्ही भक्तीत परावलंबित्व आहे. तयारी आहे. वेळेचे बंधन आहे. पण नामस्मरण भक्तीला कसलेही बंधन नाही. तुम्ही ते केव्हाही करू शकता. अगदी चोवीस तास, २४*७ तुम्ही भगवंतांच्या जवळ असता, इतका हा सोपा आणि छान मार्ग आहे.

स्मरण भक्तीचे मुख्य पैलू आणि महत्त्व म्हणजे अखंड अनुसंधान साधता येते. पूजा किंवा कीर्तन एका विशिष्ट वेळीच करता येते, पण नामस्मरण हे उठता, बसता, खाता, पिता किंवा काम करतानाही करता येते. यामुळे माणसाचे ईश्वराशी अखंड नाते टिकून राहते. त्याचप्रमाणे नामस्मरण करताना माणसाच्या चित्तवृत्तीत एकाग्रता राहते. आपले मन सतत भटकत असते. नामस्मरणामुळे मनाला एक आवलंबन मिळते, ज्यामुळे मनाची चंचलता कमी होते आणि एकाग्रता वाढते.

पापनाश आणि भीतीमुक्ती यातून रामनाम किंवा नामस्मरण हे अत्यंत प्रभावी असते. यासाठी कसली तयारीही करावी लागत नाही. भगवंतांचे नाव हे महाऔषधासारखे आहे. ते मनातील वाईट विचार, वासना आणि संकटांची भीती दूर करते. या नामस्मरण भक्तीची निर्मिती ही नवनाथातील गहिनीनाथ यांनी केलेली आहे. मच्छींद्रनाथांनी गहिनीनाथांना सांगितले होते की, कलियुगात माणूस जास्त कर्मकांड, पूजाअर्चा आणि कठोर तपश्चर्या करू शकणार नाही. तरी त्याला ताकद देण्यासाठी अशा सोप्या भक्तीचा मार्ग तू शोधून काढ. तेव्हा गहिनीनाथांनी नामस्मरण या भक्तीचा मार्ग सांगितला. गहिनीनाथांपासून गुरूपरंपरेने वारकरी संप्रदाय निर्माण झाला. त्यातही नामस्मरणाचे महत्त्व सांगितले आहे. ज्ञानदेवांनी तर हरिपाठाची निर्मिती ही नामस्मरण भक्तीसाठीच केलेली होती. समर्थ रामदास स्वामी हे पण नाथ संप्रदायातील एक सिद्धच होते. त्यामुळे त्यांनीही हा मार्ग आपल्या दासबोधातील नवविधा भक्तीतून सांगितला आहे.

समर्थ रामदास स्वामींचा दृष्टिकोन आणि व्यावहारिक निरुपण म्हणून याकडे पाहिले पाहिजे. झाले तर समर्थ रामदास स्वामी यांनी नामस्मरणाची महती सांगताना व्यावहारिक बारकावे स्पष्ट केले आहेत. यामध्ये त्यांनी नामाची शक्ती काय आहे हे सांगितले आहे. रामनाम किंवा ईश्वराचे कोणतेही नाव हे अफाट शक्तिदायी आहे. संकटाच्या काळात किंवा मोहाच्या क्षणी घेतलेले नाव माणसाला सन्मार्गावर ठेवते. यामध्ये सात्यत्य आणि निष्ठा असते. स्मरण हे केवळ तोंडाने नव्हे, तर अंत:करणापासून झाले पाहिजे. संकटात आठवणे आणि सुखात विसरणे म्हणजे खरे स्मरण नव्हे; तर सुखात आणि दु:खात समान भावाने स्मरण ठेवणे ही खरी भक्ती आहे. हे करत असताना आपले मनच नाही तर अगदी आपला श्वाससुद्धा जप करत असतो. आपल्या स्पर्शातही भगवंतांचा वास जाणवतो. संत जनाबार्इंच्या शेणाच्या गोवºयांमधूनही ‘विठ्ठल विठ्ठल’ असा आवाज येत होता. कारण ती एकाग्रता त्यांना साधली होती ती नामस्मरणातून. ही नवविधाभक्तीतील अत्यंत सोपी आणि अत्यंत प्रभावी अशी भक्ती मानली जाते.

नामस्मरण भक्ती हा एक अत्यंत सुलभ मार्ग आहे. ज्यांना कठीण तपश्चर्या, योग किंवा मोठे यज्ञयाग करणे शक्य नाही, त्यांच्यासाठी नामस्मरण हा कलियुगातील सर्वात सोपा आणि मोक्षदायी मार्ग आहे. शिवाय स्मरण भक्तीचे फलितही फार मोठे आहे. अखंड स्मरणाने माणसाच्या अंत:करणात शांती निर्माण होते. संसारातील ताणतणाव आणि चिंता माणसाला शिवू शकत नाहीत, कारण तो सर्व काही ईश्वरावर सोपवून निर्भय झालेला असतो. थोडक्यात सांगायचे तर, नामस्मरण ही मनाची मशागत आहे, ज्यामुळे चित्त शुद्ध होऊन ईश्वराचा अनुभव मिळतो. या अत्यंत सोप्या भक्तिमार्गाचे वर्णन दासबोधातील चौथ्या दशकात तिसºया समासात समर्थांनी केलेले आहे.

प्रफुल्ल फडके/ बोध दासबोधाचा

संसद रोखण्याचे राजकारण

संसदेच्या पावसाळी अधिवेशनात प्रचंड गोंगाट, गदारोळ आणि आरोप-प्रत्यारोपांनी गालबोट लागले. राहुल गांधींच्या नेतृत्वाखालील काँग्रेस आणि इतर विरोधी पक्षांनी एक ना एक मुद्दा उपस्थित करून संसदेचे कामकाज रोखले. नीट पेपरफुटीचा मुद्दा हा प्रमुख होता. कॉक्रोज जनता पार्टीने जंतरमंतर येथे निदर्शनाने सुरुवात करून संसदेपर्यंत मोर्चा काढला.

विरोधी पक्षांचा हा मोर्चा संसदेपर्यंत पोहोचण्यापासून रोखण्यासाठी पोलीस दलाचा वापर केला, ज्याचा उपयोग त्यांनी संसद रोखण्याचे साधन म्हणून केला. यापूर्वीही संसदेचे कामकाज विस्कळीत झाले आहे आणि अधिवेशने निष्फळ ठरली आहेत, पण यावेळी कामगिरी अधिकच निराशाजनक होती. गदारोळात सरकारला दहापेक्षा जास्त विधेयके मंजूर करण्यात यश आले असले तरी, केवळ पेपरफुटी कायद्यात सुधारणा करणाºया विधेयकावरच चर्चा झाली. या चर्चेतही या विधेयकातील तरतुदींवर लक्ष केंद्रित केले गेले नाही.

चर्चेच्या अभावामुळे, मंजूर झालेली आणि लवकरच कायदा बनणारी विधेयके काळाच्या कसोटीवर टिकतील की नाही, हे सांगणे कठीण आहे. पेपरफुटी कायद्यात २०२४ मध्ये सुधारणा करण्यात आली होती, याकडे दुर्लक्ष करता कामा नये. जर केवळ दोन वर्षांनंतर त्यात पुन्हा सुधारणा करण्याची गरज भासत असेल, तर याचा अर्थ असा की, पूर्वीच्या सुधारणा पुरेशा नव्हत्या.

राहुल गांधी आणि इतर विरोधी नेते संसदेची निष्क्रियता आणि अनेक विधेयके सादर करण्यात आलेले अपयश याला विजय मानत आहेत, पण ते हे विसरत आहेत की, जनतेची स्मरणशक्ती कमी असते आणि संसदेच्या आत व बाहेर झालेला गदारोळ त्यांच्या लक्षात राहत नाही. जनतेला हे चांगलेच ठाऊक आहे की, संसदेच्या या अधिवेशनात त्यांच्या हिताच्या कोणत्याही विषयावर चर्चा झाली नाही. मंजूर झालेल्या विधेयकांमध्ये काय होते किंवा त्यातून त्यांना काय फायदा होईल, हेदेखील त्यांना माहीत नाही. जर संसदेत जनहिताच्या विषयांवर चर्चा झाली नाही, तर जनता निराश होईल.

संसदेतील चर्चेचा घसरत चाललेला दर्जा सर्वसामान्य जनतेला, आणि विशेषत: ‘जनरेशन-झेड’ पिढीला असा संदेश देत आहे की, संसदेचे कामकाज विस्कळीत करणे हे विरोधी पक्षाचे एक आवश्यक लोकशाही कार्य आहे आणि ते केलेच पाहिजे. हा एक गैरसमज असून तो संसदीय लोकशाहीच्या मूळ तत्त्वांच्या विरोधात आहे. संसदेत अर्थपूर्ण चर्चा झाली नाही, तर तिचे महत्त्व कमी होईल. संसदेच्या योग्य कामकाजासाठी नियम पुन्हा स्थापित करणे आवश्यक आहे.

असे करण्यात अयशस्वी झाल्यास राहुल गांधींसारख्या नेत्यांना प्रोत्साहन मिळेल, ज्यांना वाटते की कठोर भाषा आणि निराधार आरोप त्यांना राजकीयदृष्ट्या मजबूत करतात. खरे तर, हाच गैरसमज राहुल गांधींच्या राजकीय अपयशाचे कारण आहे. हे समजून घेण्याऐवजी, ते आणखी बेजबाबदार राजकारण करत आहेत. अलीकडेच, त्यांनी पंतप्रधान मोदी आणि गृहमंत्री अमित शाह यांच्या विरोधात अपमानास्पद भाषा वापरली. त्यांना हे कळायला हवे की, अशा वर्तनामुळे केवळ त्यांचेच नुकसान होते आणि भाजप त्यांच्या अपमानास्पद भाषेचा यशस्वीपणे स्वत:च्या फायद्यासाठी वापर करते.

काँग्रेस आणि इतर विरोधी पक्ष बºयाच काळापासून संसदेत गोंधळ घालण्याचे धोरण वापरत आले आहेत. आता, जर सरकार एखाद्या विषयावर चर्चा करण्यास तयार झाले, तर विरोधी पक्ष एक तर तो विषय टाळतो किंवा दुसरीच मागणी पुढे करतो. यामुळे आरोप-प्रत्यारोपांचा राजकीय खेळ सुरू होतो. राजकीय पक्षांनी विचार केला पाहिजे की, या निरर्थक चर्चांमधून त्यांना आणि समाजाला काय मिळते.

योग्य कायदा निर्मिती सुनिश्चित करण्यासाठी आणि देशाला दिशा देणाºया राष्ट्रीय महत्त्वाच्या विषयांवर चर्चा सुलभ करण्यासाठी संसद अस्तित्वात आहे. पण आता, हे क्वचितच साध्य होते. झुरळ जनता पार्टीच्या संसद मोर्चादरम्यान पोलिसांनी केलेल्या बळाच्या वापराबाबत गृहमंत्री अमित शाह यांच्या निवेदनासाठी राहुल गांधींनी आग्रह धरला होता, यावरून पावसाळी अधिवेशनात संसदेचे कामकाज विस्कळीत करण्याचा विरोधी पक्षांचा निर्धार स्पष्ट दिसतो. जेव्हा ते सहमत झाले, तेव्हा त्यांनी त्यांचे भाषण ऐकायचे नाही असे सांगून नकार दिला. त्यांना आणि इतर विरोधी नेत्यांना नक्की काय हवे होते, हे समजणे कठीण आहे.

त्यांना हे माहीत असले पाहिजे की, कोणत्याही विषयावरील निरर्थक चर्चांमुळे परिस्थिती बदलत नाही. त्यातून कायदेही बनत नाहीत किंवा सामान्य लोकांच्या समस्याही सुटत नाहीत. संसदीय चर्चेच्या नावाखाली होणारे वरवरचे आरोप-प्रत्यारोप केवळ लोकशाहीला कमकुवत करतात. संसदेत कोणत्याही विधेयकाच्या तपशिलावर योग्य चर्चा क्वचितच होते. संसदेत आपली मते तर्कशुद्धपणे मांडणाºया खासदारांची संख्या कमी होत आहे. जे असे करतात, ते गोंधळ घालणाºया खासदारांसमोर हतबल दिसतात. समस्या ही आहे की, सामान्य खासदारांनाही आता असे वाटू लागले आहे की, गंभीर चर्चा त्यांना निवडणुका जिंकण्यास मदत करणार नाहीत. गोंधळ घालून प्रसिद्धी मिळत असल्यामुळे, ते तसे करणे पसंत करतात.

परकीय योगदान नियमन कायदा (ऋउफअ)????सारखी अनेक विधेयके चर्चेसाठी संसदीय समित्यांकडे पाठवली जातात, ही बाब समाधानकारक नाही. कारण संसदीय समित्यांमध्ये योग्य चर्चा होऊन त्यातून उत्तम कायदे तयार झालेले क्वचितच दिसतात. ही वस्तुस्थिती आहे की, ऋउफअ ????विधेयक संसदीय समितीकडे पाठवावे लागले, कारण विरोधी पक्षाने त्यावर चर्चा करण्याऐवजी ते मागे घेण्याचा आग्रह धरला होता.

देशाने शनिवारी आपला ८०वा स्वातंत्र्य दिन साजरा केला, परंतु आपण या वस्तुस्थितीकडे दुर्लक्ष करू शकत नाही की, संसदेतील लोकशाहीचा पाया मजबूत होत असल्याचे दिसत नाही. उलट, तो कमकुवत होत असल्याचे दिसते. सत्य हे आहे की, मुद्दा हा आहे की, त्याला जाणीवपूर्वक कमकुवत केले जात आहे. संसदेत राष्ट्राच्या समस्यांवर अर्थपूर्ण चर्चा करणे, समाजाला दिशा देण्याचे कार्य किंवा कायदे बनवण्याच्या कार्याला कमी प्राधान्य देणे, ही संसदीय लोकशाहीसाठी सत्ताधारी पक्ष आणि विरोधी पक्ष या दोघांसाठीही, तसेच समाजासाठीही गंभीर चिंतेची बाब असली पाहिजे.

कीर्तन भक्ती (दशक चौथा, समास २)

दासबोधाच्या चौथ्या दशकातील दुसºया समासात रामदास स्वामींनी कीर्तन भक्ती म्हणजे काय? हे सांगितले आहे. ‘कीर्तन’ म्हणजे भगवंतांचे गुण, नाम, रूप आणि लीला यांचे प्रेमाने गाऊन आणि आनंदाने वर्णन करणे. नवविधा भक्तीमध्ये श्रवण भक्तीनंतर कीर्तन भक्तीचा क्रमांक लागतो. श्रवणाने जो विचार मनात रुजतो, तोच विचार कीर्तनाच्या माध्यमातून प्रकट होतो. समर्थ रामदास स्वामी यांच्या मते, कीर्तन हे केवळ संगीत किंवा गायन नसून, तो ईश्वराशी संधान साधण्याचा आणि समाजाला सन्मार्गावर आणण्याचे एक प्रभावी माध्यम आहे. म्हणूनच आपल्याकडे म्हटले आहे की, नाचू कीर्तनाचे रंगी, ज्ञानदीप लावू जगी. कीर्तनात परिवर्तनाची ताकद आहे.

सर्वात प्रथम कीर्तन भक्तीचे मुख्य पैलू आणि महत्त्व समजून घेतले पाहिजेत. आपल्याकडे दोन प्रकारची कीर्तने होतात. एक नारदीय कीर्तन आणि दुसरे वारकरी कीर्तन. नारदीय कीर्तनात कीर्तनकार आणि त्याचे साथीदार फक्त तबला आणि पेटीवादक असतात. तो स्वत: टाळ किंवा चिपळी हातात घेऊन कीर्तन करतो. वारकरी कीर्तनात सामूहिक अविष्कार असतो. कीर्तनकार एक असतो आणि गायक आणि समुहात साथ देणार बाजूला उभे असतात. पण दोन्हीचा उद्देश मात्र भक्ती आणि ज्ञानदान हाच आहे.

या भक्तीत भाव आणि भक्तीचा आविष्कार महत्त्वाचा असतो. कीर्तनात केवळ बुद्धीचा खेळ नसतो, तर त्यात हृदयातील निखळ भाव असतो. जेव्हा भक्त भगवंताच्या नामाचा आणि कथांचा जयघोष करतो, तेव्हा त्याच्या मनातील संशय आणि निरुत्साह दूर होतो. त्यामुळेच वातावरण आणि समाज शुद्धी करण्याचे काम कीर्तनातून होते. कीर्तनामुळे केवळ कीर्तनकाराचाच उद्धार होत नाही, तर ते ऐकणाºया संपूर्ण श्रोतृवृंदाचे मन पवित्र होते. जिथे हरिचे नाव गुंजते, तिथली नकारात्मकता नष्ट होते. कीर्तनामुळे अहंकाराचा विलय होतो. सगळ्यांसमोर भगवंताचे गुणगान करताना माणसातील संकोच आणि अहंकार गळून पडतो. भगवंताच्या प्रेमात तल्लीन होऊन गाणे हा अहंपणा घालवण्याचा उत्तम मार्ग आहे.

समर्थ रामदास स्वामींचा दृष्टिकोन आणि व्यावहारिक निरूपण हे फार वेगळे आणि अद्वितीय असे होते. समर्थ रामदास स्वामींनी कीर्तनाला खूप मोठे सामाजिक आणि अध्यात्मिक महत्त्व दिले आहे. त्यांनी उत्तम कीर्तनकाराची लक्षणे काय आहेत हे पण सांगितले आहे. कीर्तन करणाºया व्यक्तीकडे ज्ञान, विवेक आणि अंगी नम्रता असावी. त्याने केवळ लोकरंजनासाठी किंवा पैशांसाठी कीर्तन करू नये, तर ईश्वराच्या आणि समाजाच्या उद्धाराच्या भावनेने करावे, असे समर्थ सांगतात.

कीर्तनातून विवेक आणि अध्यात्माची सांगड घालता येते. कीर्तनात केवळ कथा नसाव्यात, तर त्यात अध्यात्मज्ञान आणि व्यावहारिक नीतिमत्ता यांची सांगड असावी, जेणेकरून लोकांचा अज्ञानरूपी अंधार दूर होईल. म्हणून तर ज्ञानदीप लावू जगी असे म्हटले जाते. कीर्तनाची तीच तर खरी ताकद आहे. यासाठीच राष्ट्रोद्धारासाठी राष्ट्रीय कीर्तनकार निर्माण झाले. गोविंदस्वामी आफळे, कोपरकरबुवा अशा अनेक राष्ट्रीय कीर्तनकारांनी झोपलेल्या समाजाच्या मनात राष्ट्रभक्ती जागवली. स्वातंत्र्य प्राप्तीसाठीही कीर्तनाचा वापर समाजप्रबोधनासाठी झालेला होता. आणीबाणीच्या काळात अनेक राष्ट्रीय कीर्तनकारांनी लोकशाहीचे रक्षण करण्यासाठी कीर्तनाचा आधार घेऊन समाज प्रबोधन केले होते. इंदिरा गांधींनी अनेक कीर्तनकारांना अटकही केली होती. पण जुलमी हुकुमशाही सत्ता उलथून टाकण्याचे सामर्थ्य याच कीर्तनकारांनीही केले होते. कारण ती समर्थांची प्रेरणाच होती. सामर्थ्य आहे चळवळीचे जो जो करील तयाचे असेच ते म्हणत होते. आजही अंधपणे एखाद्या कळपात शिरून अनागोंदी माजवणारी प्रवृत्ती राजकारणात शिरत असताना समाज प्रबोधन करण्यासाठी या कीर्तन भक्तीचा प्रसार होणे गरजेचे आहे. भरकटलेल्या व्यसनाधीन, बाहेरच्या देशातील पैशावर मजा मारून इथली लोकशाही खिळखिळी करू पाहणाºया प्रवृत्तीमागे जर जेन-झी लागत असेल तर त्यांचे प्रबोधन करण्याचे काम कीर्तन भक्तीतून होऊ शकते. कारण यात खूप मोठे सामर्थ्य आहे.

कीर्तनाचा मुख्य उद्देश भक्तीचा प्रसार करणे हा आहेच. कीर्तन हे भक्तीचा प्रसार करण्याचे सर्वात मोठे साधन आहे. संतांनी कीर्तनाच्या माध्यमातूनच समाजातील विषमतेवर प्रहार केला आणि भक्तीचा मार्ग सर्वांसाठी मोकळा केला. म्हणून तर वारीच्या मार्गावर कीर्तन भक्तीला अनन्यसाधारण महत्त्व आहे. ज्ञानेश्वरांनी मानवता धर्माची स्थापना करण्यासाठी आणि जातीभेदाच्या भिंती पाडून टाकण्यासाठी, भेदभाव विरहीत समाजनिर्मितीसाठी कीर्तन भक्तीच स्वीकारली होती. असंतोषाची कीर कीर सगळीकडे असेल, सुजाण समाज कुरकुरत असेल तर त्याचे तन, मन आणि चित्त थाºयावर आणण्यासाठी कीर्तन हे प्रभावी ठरते.

कीर्तन भक्तीचे फलित हे फार विशेषत्वाने मिळते. कीर्तन भक्तीमुळे माणसाचे मन निर्भय बनते. माणसाला ईश्वराच्या अस्तित्वाची प्रचिती येते. मनातील विषयांची आवड कमी होऊन ईश्वरी प्रेमाची गोडी लागते. थोडक्यात कीर्तन भक्ती ही स्व-उद्धारासोबतच पर-उद्धार (दुसºयांचा उद्धार) करणारी भक्ती आहे. म्हणूनच समर्थांनी या भक्तीचे महात्म्यही दासबोधातील चौथ्या दशकातील दुसºया समासात सांगितले आहे.

प्रफुल्ल फडके/ बोध दासबोधाचा