जगाला हादरवून टाकणारी एक घटना

भारतीय पायलट कॅप्टन स्मित यांच्या शौर्याची आणि प्रसंगावधानाची सध्या जगभरात प्रशंसा होत आहे. फ्लाय दुबईचे विमान पाडण्याचा सहवैमानिकाचा प्रयत्न हाणून पाडताना त्यांनी दाखवलेले धैर्य आणि कौशल्य अकल्पनीय आहे. दुबईहून तेल अवीवला जाणाºया फ्लाय दुबईच्या विमानात ओमानमध्ये जन्मलेल्या एका सहवैमानिकाने कॅप्टन स्मित यांच्यावर अचानक हल्ला केला होता.

असे मानले जाते की, हल्लेखोराला विमानाचा ताबा मिळवून ते खाली पाडायचे होते. कॉकपिटमधील भीषण झटापटीदरम्यान जेव्हा विमान सुमारे १७,४०० फूट उंचीवरून खाली कोसळले, तेव्हा विमानात असलेल्या प्रवाशांच्या दुर्दशेची कल्पना करा. गंभीर जखमी असूनही, कॅप्टन स्मिथ यांनी धैर्याने सहवैमानिकाशी झुंज दिली आणि कॉकपिटचा दरवाजा उघडण्यात यश मिळवले. कॉकपिटचा दरवाजा बाहेरून उघडता येत नाही.

जर स्मिथ यांनी दरवाजा उघडला नसता, तर काहीही घडू शकले असते. दरवाजा उघडल्यामुळे प्रवाशांना मदतीसाठी आत येता आले आणि प्रवासी असल्याचे भासवून दोन्ही वैमानिकांनी विमानाचा ताबा घेतला. पंतप्रधान मोदी म्हणाले की, कॅप्टन स्मिथ यांच्या शौर्यपूर्ण लढ्यामुळे ९/११ सारखी दुसरी घटना टळली. इस्रायलचे पंतप्रधान नेतन्याहू यांनीही ९/११ची पुनरावृत्ती टाळल्याबद्दल त्यांचे कौतुक केले. अमेरिकेचे अध्यक्ष ट्रम्प यांनीही या भारतीय वैमानिकाचे कौतुक केले.

विमान उडवण्याचा अनुभव असलेले लोक या घटनेला असामान्य शौर्याचे कृत्य मानतात. दुर्दैवाने, भारतातील काही कथानक रचणारे लोक या घटनेला इस्रायलने केलेली एक बनावट कारवाई किंवा आत्मघातकी आक्रमण म्हणून निर्लज्जपणे चित्रित करत आहेत. या निराश व्यक्तींबद्दल चर्चा करण्याची गरज नाही, कारण जगभरातील वृत्तपत्रांनी या घटनेवर आधीच भाष्य केले आहे. शिवाय, तपास सुरू झाला आहे आणि सत्य समोर येईल. देशविघातक, दहशतवाद मांडलेल्या झुरळांना पाठिंबा देण्यात मग्न असलेल्या विरोधकांना या शौर्याची जराही दखल घ्यावीशी वाटली नाही. अर्थात, विरोधकांना देशहिताबाबत काहीही पडलेले नाही.

पण या घटनेमुळे साहजिकच अमेरिकेतील ११ सप्टेंबर २००१च्या दहशतवादी हल्ल्यांची चर्चा सुरू झाली आहे, जो या शतकातील सर्वात मोठा आणि जगाला हादरवून टाकणारा पहिला दहशतवादी हल्ला होता. त्या दिवशी दहशतवाद्यांनी चार विमानांचे अपहरण केले. पहिले विमान वर्ल्ड ट्रेड सेंटरच्या नॉर्थ टॉवरवर आदळले. त्यानंतर लगेचच दुसरे अपहरण केलेले विमान वर्ल्ड ट्रेड सेंटरच्या साऊथ टॉवरवर आदळले.

यामुळे वर्ल्ड ट्रेड सेंटरचे दोन्ही टॉवर पत्त्यांच्या घराप्रमाणे कोसळले. तिसरे विमान वॉशिंग्टनचे संरक्षण मुख्यालय असलेल्या पेंटागॉनवर आदळले. चौथे विमान कॅम्प डेव्हिडला लक्ष्य करून पेनसिल्व्हेनियातील पिट्सबर्गवर आदळले. अमेरिका हे हल्ले रोखू शकली नाही. ९/११च्या हल्ल्यांमध्ये सामील असलेले दहशतवादी उच्च पदव्या असलेल्या प्रतिष्ठित घराण्यांतील होते. अमेरिकेचा अहंकार नष्ट करणे हे त्यांचे उद्दिष्ट होते.

ओमानच्या सहवैमानिकाचा विमान कुठे पाडण्याचा इरादा होता हे अजूनही अज्ञात आहे, परंतु याकडे दुर्लक्ष करता येणार नाही की, २००१ पासूनच्या २५ वर्षांत जिहादी दहशतवादाची मानसिकता इतकी व्यापकपणे पसरली आहे की, दहशतवाद्यांच्या पद्धती समजणे जवळजवळ अशक्य आहे. या घटनेने पुन्हा एकदा पुष्टी केली आहे की, १९९० पासून जागतिक स्तरावर पुन्हा उफाळून आलेला जिहादी दहशतवाद एका धोकादायक वैचारिक पातळीवर पसरला आहे.

ओमानच्या वैमानिकाच्या कृतीवरून असे सूचित होते की, तो एक आत्मघाती बॉम्बर बनला असावा. काही जण याला इराणवरील अमेरिका-इस्रायल हल्ल्याची किंवा गाझामधील इस्रायलच्या कारवाईची प्रतिक्रिया म्हणत आहेत, परंतु दहशतवादी हल्ले केवळ ज्यू आणि इस्रायलींपुरते मर्यादित नाहीत. यापूर्वी जगभरातील इतर देशांमध्ये आपण विविध स्वरूपातील दहशतवादी घटना पाहिल्या नाहीत का?

इस्लामी जगात ज्यूंविरुद्ध पसरलेल्या द्वेषपूर्ण शत्रुत्वामुळे इस्रायल जिहादी दहशतवादाचे लक्ष्य बनून राहिले आहे. हे जगाचे दुर्दैव आहे की, सप्टेंबर २००१च्या हल्ल्यानंतर, अमेरिकेने, ज्याने आपल्या नेतृत्वाखाली दहशतवादाविरुद्ध जोरदार युद्ध पुकारले होते आणि ते समूळ नष्ट करण्याचा निर्धार व्यक्त केला होता, ती हळूहळू मागे हटली आणि आता तिच्या सक्रिय लष्करी अजेंड्यात दहशतवादाविरुद्धच्या जागतिक लढ्याची कोणतीही चिन्हे दिसत नाहीत. राष्ट्राध्यक्ष डोनाल्ड ट्रम्प यांनी दहशतवादाचे सर्वात मोठे केंद्र असलेल्या पाकिस्तानला दिलेला पाठिंबा हा जगासाठी एक धोकादायक संकेत आहे.

ज्या अबू मोहम्मद अल-जुलानीला अमेरिकेने दहशतवादी घोषित केले होते, त्याला सीरियाचा राष्ट्राध्यक्ष बनण्याची परवानगी देण्यात आली आणि ट्रम्प यांनी त्याच्याशी हस्तांदोलन करण्यासाठी हात पुढे केला. वारंवार होणाºया दहशतवादी हल्ल्यांना तोंड देऊनही, दहशतवादाचा मुकाबला करण्यासाठी उभे राहिलेले पाश्चात्त्य देश आता व्यावहारिकदृष्ट्या शरण गेले आहेत. आजच्या संघर्षमय जगात दहशतवादाविरुद्ध एकजुटीने लढा देणे अशक्य आहे. मूलत: फ्लाय दुबई विमान घटनेनंतर, अमेरिकेसारख्या देशांनी दहशतवादाबद्दलच्या आपल्या भूमिकेचा पुनर्विचार केला पाहिजे.

भारतीय वंशाच्या एका वैमानिकाने ९/११ची पुनरावृत्ती कदाचित टाळली असेल, पण जर बलाढ्य राष्ट्रे जिहादी विचारसरणी समजून घेण्यासाठी एकत्र आली नाहीत, तर संपूर्ण मानव संस्कृतीला त्याचे विनाशकारी परिणाम भोगावे लागतील.

दशक पाचवा : मंत्रांचा (२) समास तिसरा : शिष्यलक्षण (१)

दासबोधातील पाचवा दशक हा मंत्रांचा दशक म्हणून ओळखला जातो. यातील तिसºया समासात शिष्यलक्षणांचे वर्णन समर्थ रामदास स्वामींनी केलेले आहे. समासाच्या आरंभी श्री समर्थांनी परमार्थ जीवनामधील एक अति महत्त्वाचा मुद्दा मांडला आहे. सद्गुरू आणि सत्शिष्य दोघे एकाच संबंधाची दोन टोके आहेत. सत् म्हणजे चांगले, खरे, योग्य किंवा सुंदर. ज्याप्रमाणे गुरू सत्गुरू पाहिजे त्याप्रमाणे शिष्यसुद्धा सत्शिष्य पाहिजे. अशी जोडी खरोखर भाग्याने जमते. ती जमली की मग परमार्थाला पूर येतो. श्री एकनाथांना जनार्दनस्वामींना पाहिल्यावर आपण धन्य झालो असे वाटले. तर श्री समर्थांना कल्याणस्वामींना पाहिल्यावर आपल्या परमार्थाचे सार्थक झाले असे वाटले. बहुधा सद्गुरूपेक्षा सत्शिष्य मिळणेच दुर्लभ होऊन बसते ही अध्यात्मजीवनातील शोकांतिका आहे.

मागील समासात सद्गुरूचे लक्षण समर्थांनी स्पष्टपणे वर्णन केले. आता सत्शिष्याची ओळख सांगतो असे समर्थ इथे म्हणतात. ती लक्ष देऊन ऐकावी असे समर्थ म्हणतात. सत्शिष्याला सद्गुरू भेटला नाही तर तो संपूर्ण वाया जातो. सद्गुरूला सत्शिष्य भेटला नाही तर सद्गुरूला मोठे श्रम होतात. शिष्याला सत्शिष्य बनविण्याचे फार कष्ट सद्गुरूला करावे लागतात.

या ठिकाणी समर्थ भूमीचा अति सार्थ दृष्टांत देऊन हे समजावतात. समजा उत्तम जमीन आहे. तिच्यातील खडे-गोटे-तण काढून ती छान साफ केली. पण तिच्यात किडके बी पेरले किंवा बी अगदी उत्तम आहे. पण ते खडकाळ जमिनीत पेरले. या दोन्ही ठिकाणी बरे पीक येत नाही. त्याप्रमाणे सत्शिष्य ही उत्तम शुद्ध भूमी आहे. त्याला हलके मंत्रतंत्र सांगणारा गुरू भेटला तर प्रपंच न परमार्थ अशी अवस्था होऊन हाती काहीच लागत नाही.

किंवा सद्गुरू हा उत्तम बीजासारखा आहे. सद्गुरू पूर्ण कृपा करणारा आहे. खरा ब्रह्मज्ञानी आहे व अत्यंत कृपाळू आहे. परंतु त्याला शिष्य जर अनधिकारी, अपात्र, परमार्थाला नालायक भेटला तर सद्गुरूला फुकट श्रम होतात. एखाद्या भाग्यवान बापाचा दरिद्री मुलगा असावा तशी अवस्था होते. या कारणाने सद्गुरू, सत्शिष्य यापैकी एक असून दुसरा नसेल तर सगळे फुकट जाते. परमार्थ साधल्याने होणारे सार्थक दूर राहते. म्हणून सद्गुरू आणि सत्शिष्य यांची जोडी जेथे जमते तेथे सद्गुरूला सायास न पडता शिष्य तयार होतो. दोघांची हौस एकदमच पुरली जाते. आपले ज्ञान घेणारा भेटला म्हणून सद्गुरूंना समाधान तर आपल्याला ज्ञान देणारा भेटला म्हणून सत्शिष्याला समाधान लाभते.

यानंतर या समासात समर्थ रामदास स्वामी शेताचा दृष्टांत आणखी वाढवून परमार्थ जीवनाची अंगे स्पष्ट करतात. समर्थ म्हणतात, जमीन उत्तम आहे. बीही उत्तम आहे. पण पाऊस पडला नाही तर ते उगवत नाही. त्याप्रमाणे सद्गुरू आहे. त्याला कोणी सत्शिष्य भेटला आहे. पण दोघांमध्ये आत्मज्ञानाबद्दल सुखसंवाद नसेल तर शिष्याला स्वानुभव येणार नाही. शेतामध्ये बी पेरले. ते चांगले उगवले. पण त्याची निगा राखली नाही. त्याच्यावर देखरेख ठेवली नाही तर ते फुकट जाते. त्याप्रमाणे सद्गुरूने सतशिष्याला उत्तम बोध केला, शिष्याच्या अंत:करणात तो ठसला व शिष्याची थोडी प्रगती झाली. पण साधक जर मनापासून साधनेला चिकटून राहिला नाही तर झालेली प्रगती खुंटते. जोपर्यंत शेतातील पीक आपल्या घरी येऊन पडत नाही तोपर्यंत सगळ्या गोष्टी कराव्या लागतात. इतकेच नव्हे तर पीक घरी येऊनसुद्धा स्वस्थ राहू नये.

समर्थ इथे म्हणतात, एक वेळा अगदी पोटभर जेवण झाले तरी पुन्हा भूक लागली की, जेवण्याकरिता जवळ सामग्री ठेवावीच लागते. त्याप्रमाणे सद्गुरूने सांगितलेली साधना करून आत्मज्ञान प्राप्त झाले तरी साधकाने स्वस्थ राहू नये. अविद्येचा अंमल चालून ज्ञान मंद होण्याचा संभव असतो. म्हणून साधकाने ज्ञानप्राप्तीनंतरही आपले साधन तसेच चालू ठेवावे. परमार्थसाधना एक समग्र जीवनपद्धती आहे. सत्संग, सत्कर्म व स्वधर्म हे तिचे बहिरंग तर साधना, सद्वासना व सदुपासना हे तिचे अंतरंग आहेत. ही दोन्ही अंगे जेथे विकास पावतात. तेथे आत्मज्ञान विलास करते. म्हणून साधना, अभ्यास, सद्गुरू, सत्शिष्य, सत्शास्त्रविचार, सत्कर्मचरण, सद्वासना, सद्उपासना, सत्क्रिया, स्वधर्मचरण, सत्संग आणि नित्य नेम या सगळ्या गोष्टी सातत्याने एकत्र राहिल्या तरच निर्मळ आत्मज्ञान उदय पावते आणि सत्शिष्य संसारातून पार पडतो. नाहीतर जनसमूहात पाखंडीपणाचा जोराने प्रसार होतो.

समर्थ म्हणतात, सद्गुरूवर मोठी जबाबदारी असते. याबाबतीत शिष्याला दोष देता येत नाही. कारण शिष्याला तयार करण्याची सगळी जबाबदारी सद्गुरूवर असते. अनेक प्रकारचे प्रयत्न करून सद्गुरू शिष्याचे अवगुण पालटू शकतो. एखादा शिष्य चांगला नसेल तर त्याचे अवगुण सद्गुरू पालटू शकतो. परंतु चांगला शिष्य किंवा सत्शिष्य वाईट गुरूचे अवगुण पालटून त्याला चांगला करू शकत नाही. याचे कारण असे की, गुरूला मोठेपणाचा अभिमान असतो. मोठेपणा जाईल म्हणून तो शिष्याकडून मार्गदर्शन करून घेत नाही. यासाठी सद्गुरू असला पाहिजे तरच शिष्याला उत्तम मार्गदर्शन लाभते. सद्गुरू नसेल तर शिष्य पाखंड मताच्या अधीन होतो. तात्पर्य येथे म्हणजे गुरूशिष्य संबंधांमध्ये सद्गुरूच मुख्य कारण आहे, तोच शिष्याला पुढे नेतो किंवा मागे खेचतो. बाकी गोष्टींना इतके महत्त्व नाही हे जरी खरे तरी सत्शिष्याची लक्षणे सांगतो, असे म्हणून समर्थ पुढे सत्शिष्याची लक्षणे सांगतात.

प्रफुल्ल फडके/ बोध दासबोधाचा

घटनात्मक संस्थांवरील हल्ले लोकशाहीसाठी चांगले नाहीत

अलीकडे विरोधी पक्षांच्या राजकारणाचा एक नवीन सूर दिसून येत आहे. निवडणूक आयोग आणि त्यांच्यामार्फत राबवण्यात येत असलेली मतदार यादी सुधारणेची प्रक्रिया या आक्रमकतेचा फटका सहन करत आहे. मुख्य निवडणूक आयुक्त आणि इतर दोन आयुक्तांमध्ये झालेल्या वादाबद्दल एका इंग्रजी दैनिकात प्रसिद्ध झालेल्या ताज्या वृत्तानंतर, विरोधी पक्ष, विशेषत: काँग्रेस, निवडणूक आयोगाच्या विरोधात अधिकाधिक आक्रमक झाला आहे. यासंदर्भात, काँग्रेस पक्षाने ३० सप्टेंबर रोजी ‘इंडी’ आघाडीची बैठक बोलावली आणि मुख्य निवडणूक आयुक्त ज्ञानेश कुमार यांच्या विरोधात मोहीम जाहीर केली.

दुसरीकडे काँग्रेसची बी टीम असलेल्या झुरळांनी ज्ञानेश कुमार यांच्या राजीनाम्याच्या मागणीसाठी २ आॅक्टोबर रोजी मुंबईत आंदोलनाचे आवाहनही केले. या घडामोडी पाहता, निवडणूक आयोग आणि एसआयआरचा मुद्दा विरोधी पक्षांसाठी जीवनरेखा ठरू शकतो का आणि त्यांच्यात एकता वाढवू शकतो का, असा प्रश्न विचारणे स्वाभाविक आहे.

एसआयआरबद्दल बोलायचे झाल्यास, जरी त्यामुळे काही वाद निर्माण झाला असला तरी, ती एक अत्यंत आवश्यक प्रक्रिया आहे. देशात मुक्त आणि निष्पक्ष निवडणुका घेणे ही निवडणूक आयोगाची मूलभूत जबाबदारी असली तरी, या घटनात्मक संस्थेसाठी केवळ वैध मतदारच निवडणूक प्रक्रियेत सहभागी होतील याची खात्री करणे तितकेच महत्त्वाचे आहे. वैध मतदारांशिवाय, मुक्त आणि निष्पक्ष निवडणुका अर्थहीन ठरतील. हे उद्दिष्ट साध्य करण्यासाठी, एसआयआरसारखी प्रक्रिया अधिकच महत्त्वपूर्ण ठरते.

भारतासारख्या विशाल आणि वैविध्यपूर्ण लोकशाहीमध्ये मतदार याद्यांमधील विसंगती सामान्य आहेत. याचे कारण असे की, काही मतदारांचा मृत्यू किंवा स्थलांतर किंवा एकापेक्षा जास्त ठिकाणी मतदार म्हणून त्यांची उपस्थिती, यामुळे विसंगती निर्माण होते, जी वेळोवेळी दूर करणे आवश्यक असते. ही शुद्धीकरण प्रक्रिया सोपे काम नाही. ही प्रक्रिया इतक्या मोठ्या प्रमाणावर राबवली जात असल्याने काही चुका राहणे स्वाभाविक आहे. निवडणूक आयोगाने हे देखील सुनिश्चित केले पाहिजे की, या प्रक्रियेदरम्यान निर्माण होणाºया कोणत्याही विसंगती त्वरित दूर केल्या जाव्यात, जेणेकरून कोणताही दोषारोप टाळता येईल.

विरोधी पक्ष एसआयआर प्रक्रियेतील काही त्रुटी उपस्थित करून आपला मुद्दा मांडण्यात व्यस्त आहेत. एसआयआर प्रक्रिया बिहार विधानसभा निवडणुकीपासून सुरू झाली, परंतु विरोधी पक्ष, विशेषत: काँग्रेस, महाराष्ट्र विधानसभा निवडणुकीच्या निकालांपासून मतचोरीचा मुद्दा उपस्थित करत आहेत. तेव्हापासून अनेक निवडणुका झाल्या आहेत, परंतु या मुद्द्याचा कोणताही महत्त्वपूर्ण परिणाम झालेला दिसत नाही. आता तर राहुल गांधी २०२४ च्या लोकसभा निवडणुकांनाही मतचोरीशी जोडत आहेत, परंतु त्यांच्या या भूमिकेचा जनतेवर काही परिणाम होईल की नाही, हा एक मोठा प्रश्न आहे. हे म्हणणे चुकीचे ठरणार नाही की, यामुळे निवडणूक आयोग ही संस्था म्हणून कमकुवत होईल आणि मुख्य निवडणूक आयुक्तांच्या प्रतिष्ठेवर परिणाम होईल.

यात शंका नाही की, मुख्य विरोधी पक्ष असलेल्या काँग्रेसने गेल्या लोकसभा निवडणुकीत खूप मोठे यश मिळवले. पक्षाला तिहेरी आकडा गाठण्यात अपयश आले, परंतु सलग दोन लोकसभा निवडणुकांनंतर हा विजय निश्चितच सन्माननीय होता. सत्तेवर आलेला भाजप पूर्वीसारखा शक्तिशाली नव्हता. काहीही असो, जेव्हा एखादे सरकार सलग तिसºयांदा सत्तेत येते, तेव्हा त्याला काही अडचणींचा सामना करावा लागतोच. सध्याच्या देशांतर्गत आणि जागतिक आव्हानांनीही सरकारचा मार्ग काहीसा खडतर बनवला आहे. विशेषत: आर्थिक आव्हानांमुळे सरकारच्या अडचणी आणखी वाढण्याची शक्यता आहे, कारण लोकांना बेरोजगारी आणि महागाईचा फटका सहन करावा लागेल, ज्यामुळे सरकारच्या लोकप्रियतेवर परिणाम होईल. पेपरफुटीसारख्या प्रकरणांमुळेही परिस्थिती आणखी बिकट झाली आणि झुरळांनी केलेल्या आंदोलनामुळे शिक्षणमंत्र्यांना राजीनामा द्यावा लागला. मोदी सरकारच्या काळात यापूर्वी असे मंत्र्यांचे राजीनामे झाले नव्हते. यावरून असे दिसून येते की, सरकार काहीसे बचावात्मक झाले आहे. विरोधी पक्षांची ताकद काही प्रमाणात वाढली असली तरी, काही आघाड्यांवर ते कमकुवतही झाले आहेत. एकेकाळी विरोधी पक्षांमध्ये सर्वात जास्त आवाज उठवणारा आणि वारंवार विरोधी पक्षनेतृत्वाचा दावा करणारा तृणमूल काँग्रेस पक्ष, बंगालमध्ये केवळ सत्ताच गमावून बसला नाही, तर आपले अनेक खासदारही गमावून बसला आहे. हा पक्ष आता अस्तित्वाच्या आव्हानाला सामोरा जात आहे. त्याचप्रमाणे, दक्षिणेत काँग्रेससाठी दीर्घकाळ ढाल म्हणून काम करणारा डीएमके पक्षही पूर्णपणे खिळखिळा झाला आहे. मतदारसंघ पुनर्रचनेच्या मुद्द्यावर अत्यंत आक्रमक असलेला डीएमके पक्ष केवळ राजकीयदृष्ट्या उपेक्षितच नाही, तर काँग्रेससोबतची त्याची युतीही तुटली आहे.

केरळमध्ये सत्ता गमावल्यानंतर डावे पक्ष आता पूर्णपणे शक्तिहीन झाले आहेत. जरी ते कधीही एक मोठी राजकीय शक्ती नव्हते, तरी त्यांनी नेहमीच चळवळींना प्रेरणा देण्यात आणि विचारप्रणालीला आकार देण्यात महत्त्वाची भूमिका बजावली आहे, जी आता कमकुवत होत असल्याचे दिसते. आम आदमी पक्षाबद्दल बोलायचे झाल्यास, तो ‘इंडी’ आघाडीचा भाग आहे की नाही, हे निश्चित सांगता येत नाही. काहीही असले तरी, पंजाबच्या निवडणुकांमुळे काँग्रेससोबतचा तणाव वाढणे अटळ आहे. राज्यस्तरीय नेत्यांमधील संघर्षातून याची चिन्हे आधीच दिसू लागली आहेत.

एकंदरीत, भारतीय राजकीय परिस्थिती सध्या नाजूक स्थितीत आहे. ही परिस्थिती अधिक नाजूक होऊ नये यासाठी निवडणूक आयोगासारख्या संस्थांनी राजकारणाच्या नावाखाली राजकारण करू नये, हे सुनिश्चित करणे अत्यावश्यक आहे. राजकीय पक्षांना तसे करण्याची कोणतीही संधी मिळणार नाही, हे सुनिश्चित करण्याची जबाबदारीही आयोगाची आहे. जर त्याच्या नावाखाली राजकीय तणावाला खतपाणी मिळत राहिले, तर ते लोकशाहीसाठी चांगले लक्षण नाही. आज या झुरळ आणि काँग्रेसच्या गलिच्छ राजकारणामुळे ज्ञानेश कुमार यांनी राजीनामा दिला तर पुढची खेळी विरोधकांची सर्वोच्च न्यायालयावर हल्ला करण्याची असेल. असे झाले तर विरोधकांमुळे लोकशाही धोक्यात आलेली आहे हे लक्षात घेतले पाहिजे. संविधान मान्य नसलेल्या विरोधकांना रोखण्याचे आव्हान सरकारने कणखरपणे पेलले पाहिजे.

दशक पाचवा : मंत्रांचा : समास दुसरा : गुरुलक्षण (४)

प्रत्येकाच्या आयुष्यात सद्गुरू हा अत्यंत महत्त्वाचा असतो. समर्थ रामदास स्वामींनी दासबोधातील पाचव्या दशकातील दुसºया समासात गुरुलक्षण सांगताना सद्गुरूचे महत्त्व सांगितले आहे. त्याचा उहापोह म्हणूनच आपण सविस्तर करत आहोत. श्री समर्थ आता सद्गुरूची लक्षणे वर्णन करतात. आत्मसाक्षात्कार होऊन स्वच्छ, स्थिर ब्रह्मज्ञान होणे हे सद्गुरूचे खरे प्रधान लक्षण आहे. बाकीची सारी लक्षणे या लक्षणावरच आधारलेली आहेत.

सद्गुरूचे मुख्य लक्षण असे की, सर्वप्रथम त्याला शुद्ध ब्रह्मज्ञान असले पाहिजे. त्या ज्ञानामुळे त्याच्या ठिकाणी अगदी निश्चल समाधान पाहिजे. आत्मस्वरूपामध्ये तो अखंड स्थिरपणे राहिला पाहिजे. आत्मज्ञानाने त्याचे सर्व संशय नाश पावतात. तो समाधानकारक बनतो. तो स्वस्वरूपापासून कधीही ढळत नाही. याबरोबरच तो अतिशय वैराग्य संपन्न असतो. त्याचे मन कशातही गुंतलेले नसते. याशिवाय स्वधर्माच्या बाबतीत त्याचा आचार अत्यंत निर्मळ असतो. ज्ञान अंत:करणात वास करते. पण त्याचे प्रतिबिंब प्रत्यक्ष आचरणात दिसले पाहिजे. सद्गुरूच्या जीवनात ज्ञान आणि व्यवहार यांची सुसंगती असते.

हे असून शिवाय सद्गुरूपाशी अध्यात्म विषयाचे नेहमी श्रवणीय ज्ञान असते. त्याच्यापाशी नित्य हरिकथा आणि निरुपणे चालतात. जेथे निरंतर परमार्थाचे विवरण चालते, जेथे नित्य सारासार विचार किंवा आत्मानात्मविवेक चालतो, तेथे जगाचा उद्धार होत असतो. पुष्कळ लोकांना नवविधा भक्ती कशी करावी हे त्याच्यापाशी समजते. कोणतेही ज्ञान जिवंत असते आणि त्याचा व्यवहार झाला म्हणजे त्यापासून पुष्कळ लोकांना फायदा होतो. सद्गुरूपाशी आत्मज्ञान असते. श्रवण, निरुपण आणि विवरण या मार्गांनी त्याचा व्यवहार होतो. म्हणून जेथे श्रवण, निरुपण आणि विवरण सतत चालते तेथे अनेकांचे संदेह निवारण होतात व अनेकांचा बुद्धीचा निश्चय होऊन ते भगवंताच्या मार्गाला लागतात. म्हणून ज्या ठिकाणी नऊ प्रकारची भक्ती आचरली जाते आणि जेथे साधनमार्गास अत्यंत महत्त्व असते ते सद्गुरूचे लक्षण आहे असे श्रोत्यांनी ओळखावे. अंतर्यामी शुद्ध ब्रह्मज्ञान आणि बाहेर अत्यंत मनापासून केलेली उपासना अशी जोड जेथे असते तेथे अनेक साधकांना व उपासकांना समाधान मिळते, ज्ञानाबरोबर त्या ज्ञानाला शोभेल असे बाह्य आचरण असणे फार अवश्य आहे ही गोष्ट श्री समर्थ पुन: पुन्हा सांगत आहेत.

रामदास स्वामी सांगतात की, ज्या परमार्थाला उपासनेचा, प्रत्यक्ष आचरणात असणा‍ºया भक्तीचा आधार नाही, तो परमार्थ कामाला येत नाही. कर्माची जी शिस्त आहे ती सुटली तर अनाचार स्वैराचार वाढून माणसे भ्रष्ट होतात. या कारणासाठी आत्मज्ञान, वैराग्य, उपासना, स्वधर्मकर्माचे आचरण, भगवंताचे साधन, हरिकथा, निरुपण, श्रवण, मनन, नीती, न्याय, मर्यादा या गोष्टींपैकी एक जरी कमी असली तरी परमार्थदृष्टीने ते विपरित दिसते. म्हणून जेथे सद्गुरू असतो तेथे या सर्व गोष्टी प्रकर्षाने आढळतात. सद्गुरूभोवती गोळा होणारी माणसे सामान्य योग्यतेची असतात. त्यांचे वैराग्य काय, उपासना काय आणि भगवंताचे प्रेम काय सगळेच सामान्य असते. अशा लोकांना पचेल व जमेल असाच साधनमार्ग सांगावा लागतो, नव्हे स्वत: आचरून दाखवावा लागतो. म्हणून सद्गुरूपाशी वरील सर्व गोष्टी हव्या.

समर्थ म्हणतात की, ज्ञानाला व्यवहाराची जोड फार अवश्य असते हीच गोष्ट ते पुन्हा सांगतात. सद्गुरू अनेकांना जवळ ठेवून घेतो व त्यांचे पालनपोषण करतो. त्याला पुष्कळ लोकांची काळजी घ्यावी लागते. अशा सामर्थ्यवान सद्गुरूपाशी परमार्थाची अनेक साधने असतात. साधनाशिवाय परमार्थ पोसण्याचा प्रयत्न केला तर काही काळ तो चालतो, परंतु लगेच तो विलयास जातो. म्हणून थोर आत्मज्ञानी पुरुष अत्यंत दूरदृष्टी ठेवून साधनेची प्रतिष्ठा वाढवितात. जे परमार्थपुढारी सदाचार सोडतात, उपासना टाकतात ते भ्रष्ट दिसतात, अभक्त दिसतात. अशा लोकांच्या गुरूपणाला आग लागो, असे स्वामी म्हणतात. त्यांना कोण विचारतो! परमार्थामध्ये ज्याने गुरुत्व आपल्याकडे घेतले त्याने आपल्या आचरणाची किती काळजी घ्यावयास हवी हे यावरून ध्यानात येईल.

स्वामी सांगतात की, ज्या परमार्थामध्ये कर्म आणि उपासना दोन्हींना जागा नाही तेथे भ्रष्टाचार होण्याला सहज अवसर सापडतो. अशा लोकांचा परमार्थ मिंधा असतो. प्रापंचिक लोक त्यांना हसतात. वास्तविक जे जे काही उत्तम आहे, भगवंताला पोषक आहे, तेथे सद्गुरूचे अधिष्ठान असते. तरी पण समाजामध्ये अनेक प्रकारचे गुरू प्रचलित असतात. ते काही सद्गुरू होऊ शकत नाहीत. मोक्ष देणारा तोच फक्त सद्गुरू होऊ शकतो. सर्व प्रकारचे उत्तम गुण सद्गुरूचे लक्षण म्हणून मानायला हरकत नाही. हे जरी खरे तरी सद्गुरूची बरोबर ओळख होण्यास इतर गुरूंबद्दल माहिती सांगणे जरूर आहे. एक नुसता गुरू तर एक मंत्रगुरू असतो. एक यंत्रगुरू तर एक तंत्रगुरू असतो, एक व्यायामाचा गुरू तर एखाद्याला लोक राजगुरू म्हणजे राजाचा उपाध्याय म्हणतात. एक कुलगुरू तर एक मानलेला गुरू असतो, एक विद्यागुरू तर एक अविद्यागुरू म्हणजे भलतीच विद्या शिकविणारा गुरू असतो. एक खोटा गुरू तर एक जातीला शिक्षा करणारा गुरू असतो. एक माता गुरू तर पिता गुरू असतो, एक राजाचा गुरू तर एक देवगुरू असतो. ज्याच्या अंगी पुष्कळ कला असतात त्याला जगद्गुरू म्हणतात. अशा प्रकारचे हे सतरा गुरू सांगितले. याहून आणखी जे निराळे गुरू आहेत, त्यांचेही वर्णन ऐका. एक स्वप्नगुरू तर एक दीक्षागुरू असतो, कोणी देवाच्या प्रतिमेलाच गुरू मानतात. कोणी म्हणतात की, आम्ही स्वत:च आमचे गुरू आहोत. ज्या जातीचा जो धंदा आहे तो धंदा शिकविणारा गुरूच बनतो. असा विचार केला तर गुरूंच्या संख्येला शेवटच नाही. या रीतीने गुरूंची संख्या फार मोठी आहे. त्यामध्ये प्रत्येक गुरूचे मत निराळे असते. परंतु या सर्वांहून मोक्ष देणारा सद्गुरू मात्र वेगळाच असतो. आत्मज्ञानातून स्वाभाविकपणे अंगी येणारे अनेक गुण आणि त्याहीपेक्षा अज्ञानी जीवाबद्दल अत्यंत दया अंगी असणे हे सद्गुरूचे लक्षण श्रोत्यांनी ध्यानांत ठेवावे.

- प्रफुल्ल फडके/बोध दासबोधाचा

सर्वसामान्यांच्या समस्याही ऐकल्या पाहिजेत

अलीकडेच केंद्र सरकारने घोषणा केली आहे की, ते विद्यापीठ अनुदान आयोगाच्या नियमांवर पुनर्विचार करत आहेत. हे नियम उच्च शिक्षण संस्थांमध्ये समानता वाढवण्यासाठी आणि भेदभाव रोखण्यासाठी तयार करण्यात आले होते, ज्यांना सर्वोच्च न्यायालयाने या वर्षी जानेवारीमध्ये ‘अस्पष्ट आणि गैरवापरास प्रवण’ असे संबोधून स्थगित केले होते. त्यामुळे ही प्रक्रिया पूर्ण होईपर्यंत न्यायालय या याचिकांवरील सुनावणी पुढे ढकलू शकते. आंदोलन करणाºया विद्यार्थ्यांनी तेव्हा असा दावा केला होता की, यूजीसीचे नियम त्यांच्यासाठी भेदभावपूर्ण आणि अन्यायकारक आहेत.

दरम्यान, एका महत्त्वपूर्ण निर्णयात बिहार सरकारने गठित केलेल्या उच्च जाती आयोगाने प्रत्येक जिल्ह्यात एक नोडल अधिकारी नियुक्त करण्याचा निर्णय घेतला आहे. उच्च जातीच्या (सर्वसाधारण प्रवर्गाच्या) तक्रारींचे त्वरित निराकरण करणे आणि त्यांना सरकारी कार्यालयांमध्ये धावपळ करण्याच्या त्रासापासून वाचवणे हा याचा उद्देश आहे. आयोगाचा असा विश्वास आहे की, या प्रवर्गातील ५० टक्क्यांहून अधिक लोक आर्थिकदृष्ट्या दुर्बळ आहेत. अशा लोकांना सरकारी योजनांचे लाभ आणि प्रशासकीय मदत वेळेवर मिळावी, हे सुनिश्चित करण्यासाठी आयोग ही नवीन प्रणाली लागू करत आहे. हा सरकारी निर्णय बांकीपूर विधानसभा जागेच्या पोटनिवडणुकीच्या निकालांच्या संदर्भात पाहिला जात आहे, परंतु हे लक्षात घेतले पाहिजे की इतर राज्यांमध्येही सर्वसाधारण प्रवर्ग विविध कारणांमुळे चिंतेत आहे.

देशातील पहिला उच्च जाती आयोग २०११ मध्ये बिहारचे माजी मुख्यमंत्री नितीश कुमार यांच्या नेतृत्वाखाली सर्वसाधारण प्रवर्गाच्या शैक्षणिक आणि आर्थिक पार्श्वभूमीची चौकशी करण्यासाठी स्थापन करण्यात आला होता. २०१३ मध्ये आयोगाने ११ जिल्ह्यांच्या सर्वेक्षणावर आधारित आपला अहवाल सरकारला सादर केला, ज्यात असे म्हटले होते की, वार्षिक १.५ लाख रुपये कमावणारी उच्चवर्णीय कुटुंबे गरीब मानली जावीत. गरीब उच्चवर्णीयांचा सर्व कल्याणकारी योजनांमध्ये समावेश केला पाहिजे. इयत्ता पहिली ते दहावीतील सामान्य जातीच्या ज्या विद्यार्थ्यांच्या कुटुंबाचे उत्पन्न १.५ लाख रुपये किंवा त्यापेक्षा कमी आहे, त्यांनाही शिष्यवृत्ती मिळाली पाहिजे.

नितीश कुमार सरकारने आयोगाच्या शिफारशींची अंमलबजावणी सुरू केली आणि वार्षिक १.५ लाख रुपयांपेक्षा कमी उत्पन्न असलेल्या उच्चवर्णीय कुटुंबांतील जी मुले दहावीची परीक्षा प्रथम श्रेणीत उत्तीर्ण होतात, त्यांना १०,००० रुपयांचे प्रोत्साहन मिळू लागले. एनडीए सरकारच्या गेल्या १२ वर्षांच्या राजवटीत एनडीएला सातत्याने उच्चवर्णीय मतांचे बहुमत मिळाले आहे. बांकीपूरमध्ये एनडीए उमेदवाराच्या पराभवामुळे राजकीय पक्षांना सामान्य जातीतील अस्वस्थतेची जाणीव झाली आहे. या पराभवाचा परिणाम इतर राज्यांमध्येही पोहोचला आहे, जिथे सपा अध्यक्ष अखिलेश यादव यांनी अलीकडेच आपल्या आघाडीचे नाव बदलून सर्वांना आश्चर्यचकित केले. उत्तर प्रदेशात ‘पीडीए’ (राजकीय विकास योजना) मोठ्या प्रमाणावर प्रसिद्ध करण्यात आली आहे, ज्यात मागास वर्ग, दलित आणि अल्पसंख्याक यांची व्याख्या करण्यात आली आहे. अलीकडेच, समाजवादी नेते जनेश्वर मिश्रा यांच्या जयंतीनिमित्त, अखिलेश यादव यांनी ‘पी’ (मागास वर्ग)चा उल्लेख ‘पंडित’ असा करून संपूर्ण व्याख्याच बदलून टाकली. आता, सप आणि बसप हे उच्च जातींना आकर्षित करण्याच्या बाबतीत आपल्या प्रतिस्पर्धी पक्षांपेक्षा पुढे जात आहेत.

बिहार हे सामाजिक बदलांसाठी एक सुपीक भूमी म्हणून ओळखले जाते. भारतरत्न पुरस्कार विजेते कपूर्री ठाकूर हे उच्च जातींमधील दुर्बळ घटकांसाठी आरक्षणाची मागणी करणारे पहिले राजकारणी होते. १९७१ मध्ये, याच घटकांना आरक्षण देण्यासाठी मुंगेरीलाल आयोग स्थापन करण्यात आला. त्याच्या शिफारसी केवळ कागदावरच राहिल्या. १९७७ मध्ये जनता पक्षाच्या स्थापनेनंतर, कपूर्री बिहारचे मुख्यमंत्री झाले आणि मागासलेल्या वर्गांसाठी आरक्षण लागू करताना त्यांनी एक महत्त्वाचा प्रयोग सुरू केला. या प्रयोगाचा उद्देश हा होता की, आरक्षणाचे फायदे केवळ तुलनेने सशक्त मागासलेल्या जातींपुरते मर्यादित न राहता, उच्च जातींमधील अत्यंत मागासलेल्या आणि आर्थिकदृष्ट्या दुर्बळ असलेल्या जाती-समूहांपर्यंतही पोहोचावेत.

सामाजिक न्यायाच्या राजकारणातील एक मैलाचा दगड मानल्या जाणाºया कपूर्री-ठाकूर सूत्राने गरीब उच्च जाती आणि महिलांसाठी तीन टक्के स्वतंत्र आरक्षणाची तरतूद केली. यामुळे आर्थिकदृष्ट्या गरीब उच्च जातींसाठी आरक्षणाचा मार्ग मोकळा झाला. १९९१ मध्ये पी.व्ही. नरसिंह राव पंतप्रधान असताना, काँग्रेस सरकारने सर्वसाधारण प्रवगार्तील गरिबांना १० टक्के आरक्षण देण्याचा निर्णय घेतला. यापूर्वी, १९९० मध्ये, मंडलविरोधी तीव्र आंदोलनांमुळे व्ही. पी. सिंग यांनीही या वर्गांसाठी १० टक्के आरक्षणाची मागणी केली होती.

नरसिंह राव सरकारचा निर्णय १९९२ मध्ये सर्वोच्च न्यायालयाने रद्द केला. त्यानंतर, २००३ मध्ये वाजपेयी सरकारने यासंदर्भात एक मंत्रिगट स्थापन केला. अखेरीस, २०१९ मध्ये पंतप्रधान मोदींच्या नेतृत्वाखालील एनडीए सरकारने दोन पावले पुढे टाकत आर्थिकदृष्ट्या दुर्बळ घटकांना १० टक्के आरक्षण देणारा कायदा लागू केला. २०११ मध्ये बिहारमध्ये स्थापन झालेल्या उच्च जाती आयोगाच्या सर्व शिफारशींची अंमलबजावणी झाली नसली तरी, त्याच्या स्थापनेमुळे केवळ बिहारमध्येच नव्हे, तर देशाच्या इतर भागांमध्येही सामान्य प्रवर्गात एक महत्त्वाकांक्षी गट तयार झाला आहे. हा गट आता सक्रियपणे आपल्या हितासाठी प्रयत्न करत आहे. इतर वर्गांप्रमाणेच सामान्य प्रवर्गाच्या रास्त मागण्या ऐकून घेणे हे समाज आणि राष्ट्राच्या हिताचे आहे.

दशक पाचवा : मंत्रांचा : समास दुसरा : गुरुलक्षण (३)

समर्थ रामदास स्वामींनी दासबोधातील पाचव्या दशकातील दुसºया समासात गुरुलक्षणे सांगितलेली आहेत. ती आपण सविस्तर पाहात आहोत. समर्थ इथे म्हणतात, काही वेळा असे दिसते की, एखादा माणूस अद्वैत वेदांत सांगण्यामध्ये अचंबा वाटण्यासारखे वक्तेपण गाजवितो. पण त्याचे मन इंद्रियसुखाला लालचावलेले असते. अशा माणसाला गुरू केल्याने आपले सार्थक होणार नाही. वेदांत उत्तम रीतीने सांगणे ही बुद्धीची करामत आहे. वेदांत उत्तम रीतीने जगणे ही परमार्थाची गुरुकिल्ली आहे. दोन्ही एके ठिकाणी असले तर उत्तमच, पण परमार्थाला पहिले नसले तरी चालते. दुसरे मात्र हवेच हवे.
समर्थ पुढे म्हणतात, उत्तम वक्त्याची कला अशी की, जसा प्रसंग तसा रंग त्याच्या निरुपणाला चढतो. प्रसंगाला अनुरूप अशा कल्पना त्याच्या मनात आपोआप येतात. परंतु देहबुद्धीचे सारे संदेह नाहीसे होऊन त्याच्या अंतर्यामी आत्मबुद्धीचा जय झालेला नसतो. स्वस्वरूपाबद्दल त्याला निश्चयात्मक ज्ञान नसते. आत्मसाक्षात्कार होऊन स्वस्वरूपाबद्दल जे संपूर्ण संशयरहित ज्ञान होते त्यास श्री समर्थ निश्वय असा शब्द वापरतात. पुष्कळ वेळा असे होते की, निरुपणामध्ये वक्ता आत्मज्ञानाचे सामर्थ्य सांगतो, त्याने प्राप्त होणा‍ºया सिद्धीचे वर्णन करतो. ते निरुपण ऐकून श्रोत्यांच्या मनात भलत्याच कल्पना येऊ लागतात. चमत्कारांचे वर्णन ऐकून त्यांची बुद्धी आत्मज्ञानापासून ढळू लागते. ती हेलकावे खाऊ लागते. आत्मज्ञानी पुरुषाच्या हातून चमत्कार घडतात हे खरे. परंतु तो त्याच्या ज्ञानाचा एक गौण परिणाम असतो. निरुपणामध्ये त्यांच्यावर भर दिला तर श्रोते चमत्कारानेच आकर्षिले जातात. मग जो चमत्कार करतो तो साधू असे चुकीचे समीकरण धरून बसतात. आत्मज्ञानाबद्दल लागणारी बुद्धीची स्थिरता त्यांच्यापाशी राहात नाही.
इथे समर्थ सांगतात की, साधकाच्या मनात असा विचार येतो की, पूर्वी मोठे ज्ञाते, विरक्त आणि भक्त होऊन गेले. त्यांची योग्यता भगवंतांच्या बरोबरीने होती. सिद्धिवश झाल्याने त्यांच्या अंगी मोठे अद्भुत सामर्थ्य होते. त्यांच्या अंगी असे विलक्षण सामर्थ्य होते ते आपल्यापाशी नाही. म्हणून आपले हे नुसते ज्ञान व्यर्थ आहे. अशा प्रकारचा सामर्थ्यप्राप्तीचा स्वार्थी विचार साधकाच्या मनात दृढ होऊन राहतो. हा आत्मज्ञानाला मारक असतो. कारण त्याने देहबुद्धीचे पोषण होते. ज्ञानाची निष्ठा कमी होऊन दुराशाच बळावते. दृश्यामधून सुख घेण्याची वासना जेव्हा समूळ नाहीशी होते तेव्हाच भगवंतांची भेट होते. अशी वासना बाळगणारे शब्दज्ञानी लोक कामनेच्या अधीन असतात, एकंदर चांगले नसतात. त्यांच्या सांगण्याने लोकांमध्ये परमार्थाबद्दल खोट्या कल्पना प्रसार पावतात. म्हणून श्री समर्थ त्यांना वोखटे असे नरम निंदायुक्त विशेषण लावतात.
या समासात स्वामी पुढे सांगतात, कोणत्या तरी वासनेने वेडी झालेली अनेक शब्दज्ञानी माणसे परमार्थ न साधता फुकट गेली. आपली इच्छा तृप्त व्हावी म्हणून धडपडणारे ते मूर्ख बिचारे काही न कमविता मरुन गेले. ज्याला कशाचीही यत्किंचित वासना नाही असा संत विरळाच असतो. सर्व लोकांहून त्याचे मत वेगळेच असते. तो नेहमी अक्षय भगवंतांबद्दलच बोलतो. संताची ही एक मोठी खूण आहे. त्याला केव्हाही पाहा, कोठेही पाहा, कशाही परिस्थितीत पाहा, कोणत्याही अवस्थेत पाहा, एका भगवंतावाचून, शाश्वत ईश्वरावाचून तो काही बोलणार नाही, सांगणार नाही, मनात आणणार नाही. मला अमुक हवे असे त्याच्या तोंडून कधी निघणार नाही. अर्थात, असा पुरुष क्वचितच भेटतो.
समर्थ म्हणतात, खरोखर पाहिले तर भगवंत हा सर्वांचा कधी नाहीसा न होणारा असा कायमचा ठेवा आहे. परंतु देहातून सुख घेण्याची लालसा काही केल्या कमी होत नाही. त्यामुळे भगवंतांचा मार्ग बरोबर सापडत नाही. दृश्यामध्ये माझे सुख मला सापडेल ही कल्पना जोपर्यंत घट्ट आहे तोपर्यंत अदृश्य भगवंतापाशी सुखाचा शोध माणूस करीत नाही. आणि हे उमजण्यास सद्गुरूखेरीज अन्य उपाय नाही. समजा एखाद्याने काही साधना केली व त्याला सिद्धी प्राप्त झाल्या. त्यामुळे त्याचे सामर्थ्य वाढेल यात शंका नाही. परंतु त्या सामर्थ्याने त्याच्या देहास महत्त्व येते. देहाला महत्त्व आल्याकारणाने त्याच्या देहबुद्धीचे झुंबाड वाढते. मी देहच आहे हा भ्रम भगवंतांच्या आड येतो. तो नाहीसा करण्यासाठी सारी साधने असतात. पण साधनाने तो भ्रम जर अधिक घट्ट झाला तर मग परमार्थदृष्टा मिळविले काय? चांगल्यापैकी साधकांचा असा अध:पात होतो असे श्री समर्थ सुचवितात. वासना भगवंतांपासून दूर करते. ती संपूर्ण नाहीशी करून जो भगवंतांवर सुदृढ निष्ठा ठेवून राहतो तोच सद्गुरू होण्यास लायक असतो. भगवंतांचे सुख अक्षय आहे, कायम टिकणारे आहे. त्याला कधीही विनाश नाही. ते बाजूस सारून जे सामर्थ्य संपादन करण्याच्या मागे लागतात ते मूर्ख असतात. वासनेसारखे दुसरे कोणतेच दु:ख नाही. मला भगवंत हवा ही एकच वासना तापदायक नाही. त्या वासनेखेरीज इतर सर्व वासना अनेक प्रकारची दु:खे निर्माण करतात. त्यांच्या मागे लागल्याने माणसाचा अखेर अध:पात होतो. हा मुद्दा फार महत्त्वाचा आहे. आपण सामान्य माणसे वासनेवाचून राहू शकत नाही. हे जर खरे तर श्री समर्थ असे सांगतात की, वासना ठेवायचीच झाली तर ती भगवंतांच्या दर्शनाची ठेवावी. त्या वासनेपासून दु:ख निर्माण होणार नाही आणि आपल्या जीवनाचे सार्थक होईल.
आता समर्थ म्हणतात, मृत्यूमुळे देहाचा शेवट झाला की त्या देहाबरोबर त्यांत राहणारे सामर्थ्य देखील नाहीसे होते. वासनेच्या नादी लागल्याने अखेर भगवंतच मात्र अंतरतो. वासना जीवाला अशाश्वत वस्तूंमध्ये गुंतविते. अशाश्वत देहाचा शेवट झाला की वासनेचा, सगळा पसारा विलयास जातो. भगवंतांकडे मन कधीच वळविले नसल्याने तो दूरच राहतो. अशा प्रकारे जीव दोन्ही बाजूंनी नागवला जातो. यावरून असे दिसते की, जो अत्यंत निष्काम आहे, वासनारहित आहे, आणि ज्याच्या बुद्धीमध्ये आत्मस्वरूपाविषयी अत्यंत दृढ निश्चय आहे, असा स्वानुभवी सद्गुरू माणसाला या अशाश्वत दृश्यसागरांतून पलीकडे नेऊन सोडतो.
प्रफुल्ल फडके/ बोध दासबोधाचा

विरोधी पक्ष आणखी एक अयशस्वी लढाई लढत आहेत

विरोधी पक्षांनी, विशेषत: काँग्रेसने मतदार याद्यांच्या विशेष सखोल पुनरावलोकन (SIR) आणि मुख्य निवडणूक आयुक्त ज्ञानेश कुमार यांच्या विरोधात आपली मोहीम पुन्हा तीव्र केली आहे. इतर काही विरोधी पक्षही याला पाठिंबा देत आहेत. जरी अलीकडेच तीन निवडणूक आयुक्त एकत्र भेटले आणि त्यामुळे दोन्ही निवडणूक आयुक्त मुख्य निवडणूक आयुक्तांच्या कार्यपद्धतीवर नाराज होते हा समज मोठ्या प्रमाणात दूर झाला असला, तरी विरोधी पक्ष याला एक मोठा मुद्दा मानण्यास मागे हटत नाहीत.

एसआयआरद्वारे त्यांच्या मतदारांची नावे वगळली जात आहेत, हे सिद्ध करण्याचा विरोधी पक्ष प्रयत्न करत आहेत. ते हे सिद्ध करण्यासाठी खूप प्रयत्न करत आहेत, परंतु ज्यांची नावे मतदार यादीतून हेतुपुरस्सर वगळली जात असल्याचा आरोप आहे, ते प्रत्यक्षात त्यांनाच मतदान करतात हे त्यांना कसे कळते, हे स्पष्ट करण्यास ते असमर्थ आहेत.

बिहारमध्ये ही प्रक्रिया सुरू होताच एसआयआर विरोधात मोहीम सुरू करण्यात आली. काँग्रेस आणि विरोधी पक्षांनी दिल्लीपासून पाटणापर्यंत एसआयआर विरोधात निदर्शने केली आणि राहुल गांधींनी तर तेजस्वी यादव यांच्यासोबत बिहारमध्ये ‘मतदार हक्क यात्रा’ काढली. तरीही बिहारमधील जनता या वस्तुस्थितीपासून अनभिज्ञ राहिली की, त्यांचे मतदानाचे हक्क कमी केले जात आहेत. बिहारमधील एसआयआर विरोधातील मोहिमेला काँग्रेस नेते शकील अहमद यांच्या वक्तव्यामुळेही बळ मिळाले. शकील अहमद म्हणाले होते की, जर ६५ लाख मतदारांची नावे चुकीने वगळण्यात आली होती, तर ६५ लोक रस्त्यावर उतरून निषेध का करत नाहीत की ते जिवंत आणि वैध मतदार असूनही त्यांची नावे मतदार यादीतून वगळण्यात आली?

त्यानंतर बंगाल, तामिळनाडू, पुद्दुचेरी, केरळ आणि आसाममध्ये एसआयआर लागू करण्यात आले. बंगालमध्ये याला विरोध झाला, तर इतर राज्यांमध्ये कोणतीही लक्षणीय प्रतिक्रिया उमटली नाही. या राज्यांपैकी तामिळनाडूमध्ये नव्याने स्थापन झालेल्या टीव्हीके पक्षाने आणि केरळमध्ये काँग्रेसने विजय मिळवला. निवडणुकांनंतर केरळ काँग्रेसचे ज्येष्ठ नेते रमेश चेन्नीथला म्हणाले की, एसआयआर प्रक्रिया खूप उपयुक्त ठरली, कारण त्यामुळे मृत व्यक्ती आणि सीपीआय(एम) यांच्याशी संबंधित बनावट मते काढून टाकण्यात आली आणि निष्पक्ष निवडणुका सुनिश्चित झाल्या. त्यानंतर जेव्हा इतर राज्यांमध्ये एसआयआर लागू करण्यात आले आणि उत्तर प्रदेशात २ कोटींहून अधिक मते वगळण्यात आल्याचे वृत्त समोर आले, तेव्हा सपा प्रमुख अखिलेश यादव म्हणाले की, यामुळे भाजपला प्रत्येक जागेमागे अंदाजे ६१,००० मतांचे नुकसान होईल. एसआयआर प्रक्रियेबद्दल काही प्रश्न असतील, तर ते बंगालमध्ये आहेत. येथील ३७ लाख लोकांची प्रकरणे वैध मतदार आहेत की नाही, हे ठरवले जात आहे. त्यांच्या सुनावण्या संथ गतीने सुरू आहेत, ही चिंतेची बाब आहे. तथापि, सर्वोच्च न्यायालयाला याची जाणीव आहे आणि ते यावर सुनावणी घेत आहेत. एसआयआर प्रक्रिया गुंतागुंतीची आणि चुकांनी भरलेली आहे, हे नाकारता येणार नाही. शिवाय, लोकांना जुना तपशील आणि आवश्यक कागदपत्रे सादर करण्यात अडचणी येत आहेत. तथापि, विरोधी पक्ष, विशेषत: काँग्रेस, जसा प्रचार करत आहेत, त्याप्रमाणे या प्रक्रियेमुळे मतचोरी होत असल्याचा कोणताही पुरावा जनतेकडून आलेला नाही.

त्याचप्रमाणे हे देखील लक्षात घेण्यासारखे आहे की, सर्वोच्च न्यायालयाने एसआयआरला वारंवार मान्यता दिली आहे, परंतु विरोधी पक्षांचे समाधान झालेले नाही. ते सर्वोच्च न्यायालयाचे म्हणणे ऐकायलाही तयार नाहीत. निवडणूक आयोगाचा दावा आहे की, मतदार यादीतून वगळलेली नावे मृत व्यक्तींची, विस्थापित लोकांची किंवा ज्यांची नावे दोन ठिकाणी नोंदणीकृत आहेत अशा लोकांची आहेत, परंतु विरोधी पक्ष हे मान्य करण्यास नकार देत आहेत. त्यांना वाटते की, मतचोरीचा नारा जनतेला आकर्षित करत आहे आणि एसआयआर विरोधातील आपल्या मोहिमेतून त्यांना राजकीय फायदा मिळवता येईल, पण याची शक्यता फारच कमी आहे. राफेल करारातील लाचखोरीच्या आरोपांचा जसा काही परिणाम झाला नाही, तसाच मतचोरीचा नाराही निष्प्रभ ठरेल अशी शक्यता आहे.

राहुल गांधींच्या म्हणण्यानुसार, २०२४च्या लोकसभा निवडणुकीपासून मतचोरी होत आहे. पण जर तसे असेल, तर ४०० जागांचा टप्पा ओलांडण्याचे आश्वासन देणाºया भाजपला केवळ २४० जागा आणि काँग्रेसला ९९ जागा कशा मिळाल्या? एसआयआर विरोधातील मोहीम ईव्हीएम विरोधातील मोहिमेइतकीच निष्फळ ठरेल यात आश्चर्य नाही. वास्तविक पाहता, सामान्य जनतेचा पाठिंबा नसलेली कोणतीही मोहीम कोणत्याही राजकीय पक्षाला फायदेशीर ठरू शकत नाही.

जोपर्यंत जनतेचा विश्वास बसत नाही की विरोधी पक्षाला हानी पोहोचेल अशा पद्धतीने वैध मतदारांची नावे वगळली जात आहेत, तोपर्यंत काँग्रेस आणि इतर पक्षांनी कितीही आरडाओरडा केला तरी ते यशस्वी होणार नाहीत. कदाचित काँग्रेस पक्षाला याची जाणीव आहे आणि म्हणूनच, निराशेच्या भरात त्यांचे कार्यकर्ते केवळ मुख्य निवडणूक आयुक्तांना शिवीगाळच करत नाहीत, तर आग्रा येथील त्यांच्या वडिलोपार्जित घरी जाऊन तिथे अश्लील घोषणाही देत ​​आहेत. ते गौतम बुद्ध नगरच्या जिल्हाधिकारी असलेल्या त्यांच्या आयएएस मुलीलाही लक्ष्य करत आहेत. विरोधी पक्षाने हे लक्षात ठेवणे शहाणपणाचे ठरेल की, कोणत्याही मुद्द्यावरील आक्रमकता जर असभ्यतेत बदलली, तर ती उलटण्याची शक्यता असते. यातून नुकसान विरोधकांचे होणार आहे. आज त्या झुरळांनी २ आॅक्टोबरला आंदोलन करण्याचे जाहीर केल्यावर विरोधकांना हे सुचले. याचे कारण कोणतेही आंदोलन करायचे झाले तर गर्दी जमवता आली पाहिजे. ही गर्दी जमवण्याची क्षमता नसलेले पक्ष आणि नेते अशा झुरळांच्या गर्दीत घुसून ही आमची शक्ती असा डांगोरा पिटत असतील तरी त्यात त्यांचे हासे होते. राम मंदिरातील तथाकथित दानपेटी घोटाळ्याच्या विरोधात एका राजकीय पक्षाने रामरक्षा आंदोलन करण्याचे आवाहन केले. पण रामरक्षा आणि रामाची आरतीही माहिती नसल्याने ते बासनात गुंडाळून ठेवण्याची नामुष्की त्यांच्यावर आली आणि तोंडावर पडले. तसाच प्रकार इथे होणार आहे. निवडणुका ईव्हीएमने घेतल्या किंवा मतपत्रिकेवर घेतल्या तरी जनाधार असलेलेच सत्तेत येणार. ज्यांना जनतेने नाकारले आहे ते निवडणूक आयोगाच्या अधिकाºयांना हटवून सत्तेत येतील असे स्वप्न पाहणे वेडेपणाचे ठरेल.

दशक पाचवा : मंत्रांचा : समास दुसरा : गुरुलक्षण (२)

समर्थ रामदास स्वामींनी मंत्रांचा असलेल्या दशक पाचव्यातील दुसºया समासात गुरुलक्षणाचे वर्णन करताना पुढे सांगितले आहे की, वेदांच्या अंतरंगात म्हणजे अर्थात उपनिषदांमध्ये जे ब्रह्मज्ञान गुप्तपणे वास करते ते ज्ञान सद्गुरू बाहेर काढतात. लहान मुलाला लहान लहान घास जसे भरवावे तसे ते ज्ञान सद्गुरू आपल्या बोलण्याने हळूहळू शिष्याच्या कानामध्ये घालतात, त्याला श्रवण करवितात. शिष्याचा अधिकार व धारणाशक्ती पाहून सद्गुरू त्याला आत्मज्ञानाची गूढ रहस्ये सोपी करून सांगतात. वेद असोत, शास्त्रे असोत किंवा थोर सत्पुरुष असोत, या सर्वांचा आत्मस्वरूपाचा अनुभव एकच असतो. ज्ञान या दृष्टीने सर्वांचे आत्मज्ञानसारखेच असते. साक्षात्कार या दृष्टीने सर्वांचा आत्मसाक्षात्कार समान असतो. अगदी तोच अनुभव, अगदी तेच ज्ञान आणि तोच साक्षात्कार सद्गुरूला झालेला असतो. त्याच्या ठिकाणी वेद, शास्त्र व सत्पुरुष ज्ञानानुभवाने एकरूप झालेले असतात. म्हणून वेदांचे रहस्य, शास्त्रांचे विवेचन, सत्पुरुषांचा अनुभव आणि सद्गुरूचा उपदेश सर्व अगदी एकरूप असले पाहिजेत. सद्गुरू सर्व प्रकारचे संशय अगदी मुळासकट नष्ट करून टाकतो. तो मोठ्या आदराने स्वधर्माचे आचरण करतो. वेदाला विरुद्ध असणारे म्हणजेच आत्मज्ञानाला सोडून असणारे मिथ्या भाषण करणे त्याला माहीतच नसते.

आत्मज्ञान फारच सुक्ष्म असल्याने सद्गुरूच्या देहावर अथवा त्याच्या दैनंदिन व्यवहारात त्याचे अमूक चिन्ह दाखविता येत नाही. याचा फायदा घेऊन खोटे गुरू जगात बोकाळतात. म्हणून सद्गुरू नाही कोण हे श्री समर्थ पुनश्च सांगतात. समर्थ म्हणतात की, मनात जे जे येते ते ते कोणाची लाज भीड न बाळगता जो उघडपणे करतो तो काही सद्गुरू नव्हे. तो भिकारी आपल्या मागे लागण्यासाठी आला असे समजावे. सद्गुरू मुक्त असतो म्हणजे बंधनरहित असतो याचा अर्थ तो आपल्या मनाला गुरासारखे मोकाट सोडतो असे नव्हे. सत्पुरुषाची मुक्तावस्था ही आत्मज्ञानातून प्रगट होणारी अतिमानवी अवस्था असते, वासनेच्या अधीन होऊन बेशरमपणे इंद्रियभोग भोगण्याची हीनमानव पशुवृत्ती नसत. जो आपल्या शिष्याला साधनात कसे राहावे हे शिकवीत नाही, इंद्रिये आवरून ताब्यात कशी ठेवावी ते दाखवीत नाही, असले गुरू दमडीला तीन मिळाले, इतके स्वस्त मिळाले तरी त्याच्या नादी लागू नये. त्यांना सोडून दूर राहावे.

समर्थ म्हणतात की, इंद्रियदमन करून साधनेत कसे राहावे ही अनुभवाची विद्या सद्गुरूपाशी असावयास पाहिजे. जो आत्मज्ञान समजावून देतो, सगळीच्या सगळी अविद्या नाहीशी करतो, इंद्रिये ताब्यात ठेवण्याचा अभ्यास सांगतो तोच खरा सद्गुरू समजावा. अविद्येचा अंमल चालत असल्यामुळे दृश्य जग सर्वस्वी सत्य वाटते. त्यामुळे इंद्रियांना आवर घालण्याची शक्ती व युक्ती शिष्याला शिकविणे हे सद्गुरूचे प्रधान कार्य आहे. काय सांगावे! काही गुरू सद्गुरू म्हणवून घेतात आणि पैशांसाठी लाचार होतात, शिष्याच्या अधीन होतात, वासनेच्या नादी लागून दीनवाणे बनतात.

या समासात स्वामी म्हणतात की, असे गुरू शिष्याच्या अधीन होतात. शिष्याच्या मनाला जे जे आवडेल ते ते करून शिष्याला प्रसन्न ठेवण्यासाठी धडपडतात. याचे कारण पापिणी वासना त्यांच्या मानगुटीस बसलेली असते, येथे सगळा उलटा प्रकार आढळतो. वास्तविक शिष्याने सद्गुरूच्या अधीन राहून त्याची मनधरणी करावयास हवी. शिष्य वासनेच्या नादी असायला हवा. पण गुरूच जेव्हा वासनेने झपाटतो तेव्हा तेथे परमार्थ कसला! सगळा स्वार्थाचाच बाजार असतो! शिष्याच्या भिडेला बळी पडून त्याची मनधरणी करणारा गुरू अधमांत अति अधम असतो. असा गुरू चोरटा, द्रव्याचा लोभी, दुष्ट आणि फसवा आणि नीच असतो. गुरुबाजीला यापेक्षा आणखी कोणत्या शिव्या द्यावयाच्या शिल्लक आहेत! वैद्यकीचे ज्ञान नसणारा एखादा दुष्ट वैद्य रोग्याला सर्वस्वी नागवितो आणि त्यात पुन: भीड घालून शेवटी रोग्याचा सर्वस्वी घात करतो. तसे हे नामधारी गुरू असतात. ज्याच्यामुळे आपण आणि देव यांच्यामधील अंतर वाढते, आपण देवापासून दुरावतो व जो भीड घालून आपल्याला देहबुद्धीच्या बंधनांत अधिकच गुंतवतो, असा गुरू नसावा. अलीकडेच चार, पाच महिन्यांपूर्वी आपल्याकडे घडलेले अशोक खरात प्रकरणातील गुरू आणि शिष्य याच्या भोंदुगिरीचे दर्शन समर्थांनी चारशे वर्षांपूर्वी दाखवून दिले आहे. असे भोंदुगिरी करणारे आपण अनेक गुरू नियमित पाहत असतो.

म्हणून समर्थ म्हणतात की, ज्याच्याजवळ शुद्ध ब्रह्मज्ञान आहे आणि प्रत्यक्ष व्यवहारात साधनेचे आचरण आहे, असा सद्गुरूच आपल्याला आपले गुप्त आत्मस्वरूप दाखवितो. अंतर्यामी खरे खरे ब्रह्मज्ञान आणि नित्याच्या बाह्य किंवा दृश्य व्यवहारात साधकाला शोभेल असे आचरण, या दोन गोष्टींनी संपन्न पुरुषच शिष्याला उपयोगी पडतो. त्यापैकी एक उणे असेल तर निदान सामान्य प्रापंचिक शिष्याला तरी परमार्थ प्राप्त होणे कठीण जाते. काही गुरू आपल्या शिष्यांना मोठ्या कौतुकाने प्रकाश, नाद व सुगंध यांचे अतींद्रिय अनुभव दाखवितात. काही शिष्यांच्या कानात मात्र मंत्र सांगतात. एवढेच ज्ञान ज्याच्यापाशी असते ते बिचारे स्वत:च भगवंतापासून दूर असतात.

समर्थ पुढे सांगतात की, शास्त्रप्रचिती, गुरुप्रचिती आणि आत्मप्रचिती यांचा मनोहर संगम ज्या पुरुषाच्या ठिकाणी आढळेल तीच उत्तम लक्षणांनी संपन्न अशा सद्गुरूची खूण आहे. जो मुमुक्षु आहे म्हणजे खरोखर हवा अशा जिज्ञासूने त्याला अगदी मनापासून व आदराने शरण जावे, त्याच्या चरणी लीन व्हावे. तीन प्रचितीचा भावार्थ असा, उदा. शरद ऋतूमधील पौर्णिमेचा मनोहर चंद्रमा घ्या. वेदांच्या काळापासून अनेक स्त्री-पुरुष त्याचे दर्शन घेत आले. आपण सुद्धा त्याचे दर्शन घेतो. प्रत्येकाचे मन त्याच्या सौंदर्याने भारून जाते. त्याचप्रमाणे वेदांच्या काळापासून मोठमोठे आत्मज्ञानी होऊन गेले, आजही मोठे आत्मज्ञानी आहेत. आणि साधना करून आपणही आत्मज्ञानी होऊ . सर्व आत्मज्ञानी पुरुषांना सच्चिदानंदाचे होणारे दर्शन सारखेच असले पाहिजे. पौर्णिमेचा चंद्रमा दृश्य विश्वाचा भाग असल्याने त्यात कदाचित फरक पडेल. परंतु शाश्वत सच्चिदानंदस्वरूपामध्ये यत्किंचितही फरक होणार नाही. म्हणून श्रुतीमध्ये आणि संतांच्या ग्रंथामध्ये वर्णिलेला स्वरूपानुभव, आपल्या सद्गुरूचा स्वानुभव आणि आपला स्वत:चा अनुभव मूलत: एकरूपच असले पाहिजेत.

प्रफुल्ल फडके/बोध दासबोधाचा

भारताने अमेरिकेच्या बाजारपेठेला पर्याय शोधावेत

अमेरिकेचे राष्ट्राध्यक्ष ट्रम्प यांनी मंजुरी दिल्यानंतर लिंडसे ओ. ग्रॅहम रशियावरील निर्बंध कायदा २०२६ हा कायदा बनला आहे. या कायद्याच्या अंमलबजावणीचे भारताच्या आर्थिक हितांवर गंभीर परिणाम होऊ शकतात. सर्वात चिंतेची बाब म्हणजे या कायद्यातील ती तरतूद, ज्यानुसार कायदा लागू झाल्यानंतरही रशियाकडून कच्चे तेल आणि नैसर्गिक वायूची आयात सुरू ठेवणाºया पहिल्या पाच देशांवर अमेरिका १०० टक्क्यांपर्यंत आयात शुल्क वाढवू शकते.

अलीकडेच, जागतिक अनिश्चिततेच्या काळात कच्च्या तेलावरील आयातीचा खर्च कमी करण्यासाठी आणि सामरिक फायदा मिळवण्यासाठी भारताने आपल्या ऊर्जा पुरवठ्याच्या स्रोतांमध्ये विविधता आणण्यास सुरुवात केली आहे, ज्यामुळे रशियाकडून होणाºया कच्च्या तेलाच्या आयातीत लक्षणीय वाढ झाली आहे. रशिया-युक्रेन संघर्षापूर्वी भारताच्या एकूण कच्च्या तेलाच्या आयातीत रशियन कच्च्या तेलाचा वाटा केवळ दोन टक्के होता, पण आता तो ५० टक्क्यांपर्यंत वाढला आहे. रशियाकडून होणारी कच्च्या तेलाची आयात जानेवारीतील ४.५४ दशलक्ष मेट्रिक टन (एमएमटी)वरून या वर्षी मे महिन्यात ८.९६ दशलक्ष मेट्रिक टनपर्यंत वाढली. पुरवठा सुरक्षित करण्यासाठी विविधीकरणाचे हे धोरण प्रभावी ठरले असले तरी, त्याचे राजनैतिक परिणामही आहेत, विशेषत: अमेरिकेसोबतची परिस्थिती संतुलित करण्याच्या बाबतीत, कारण अमेरिका या आयातीचा खंदा समर्थक नाही.

अमेरिका आधीच भारतासह ६० देशांवर सक्तीच्या मजुरीशी संबंधित आयात शुल्क लादते, ज्यामुळे विद्यमान अमेरिकन आयात शुल्कात १० टक्क्यांनी वाढ झाली आहे. जर रशिया निर्बंध कायदा लागू झाला आणि भारताने रशियाकडून कच्चे तेल आणि वायूची आयात सुरू ठेवली, तर भारताला ११० टक्के अतिरिक्त शुल्काचा सामना करावा लागेल, ज्यामुळे तो सर्वाधिक शुल्क आकारणाºया देशांपैकी एक बनेल. चीनवरील अमेरिकेचे शुल्कदेखील ११२.५ टक्क्यांपर्यंत वाढेल, कारण तो देशही रशियन तेलाचा एक प्रमुख आयातदार आहे.

अमेरिका हे भारताच्या प्रमुख निर्यात स्थळांपैकी एक आहे. अवाजवी शुल्कांमुळे भारत अमेरिकेत आपली स्पर्धात्मकता गमावू शकतो, ज्यामुळे आर्थिक नुकसान होऊ शकते. भारतासमोर एक आर्थिक पेचप्रसंग आहे. एकतर आपल्या ऊर्जेच्या गरजांसाठी रशियाकडून आयात सुरू ठेवून अमेरिकेच्या शुल्काचा सामना करणे किंवा अमेरिकेसारख्या प्रमुख निर्यात बाजारपेठेत प्रवेश कायम ठेवून ऊर्जा आघाडीवर अनिश्चिततेचा सामना करणे.

२०२५ मध्ये भारताची केवळ अमेरिकेला होणारी एकूण निर्यात ही एकूण निर्यातीच्या २० टक्के होती, ज्यात प्रामुख्याने इलेक्ट्रॉनिक उपकरणे, औषधे, हिरे आणि दागिने आणि सागरी उत्पादने यांचा समावेश होता, जी अमेरिकेच्या एकूण निर्यातीच्या ४५ टक्के आहे. शुल्क लागू झाल्यास या वस्तूंच्या निर्यातीवर लक्षणीय परिणाम होईल. निर्यातीत घट झाल्यामुळे भारतातील उत्पादन कमी होईल, ज्यामुळे भांडवल आणि श्रमिकांचे वेतन कमी होईल आणि अनेक लहान व्यवसाय बंद पडू शकतात.

दुसरीकडे, आखाती देशांमधील सध्याच्या अशांततेमुळे कच्च्या तेलाच्या पुरवठ्यात घट झाली आहे, ज्यामुळे आयातीच्या किमती वाढल्या आहेत. जर रशियाकडून होणारी तेल आणि वायूची आयात कमी झाली, तर भारताला जागतिक बाजारात जास्त किंमत मोजावी लागेल, ज्याचा थेट परिणाम त्याच्या परकीय चलन साठ्यावर आणि व्यापार तुटीवर होईल. हे वाढत्या महागाईचे कारणही ठरू शकते. असे दिसते की, अमेरिका सध्याच्या व्यापार वाटाघाटींमध्ये भारतावर दबाव आणण्यासाठी ‘रशिया निर्बंध कायद्या’चा एक साधन म्हणून वापर करू इच्छिते, जेणेकरून त्यांना भारताच्या देशांतर्गत बाजारपेठेत सहज प्रवेश मिळू शकेल. भारताने कोणत्याही दबावाला बळी न पडता आपले व्यापारी हितसंबंध आणि धोरणे निश्चित केली पाहिजेत. फेब्रुवारीमध्ये झालेल्या द्विपक्षीय करारानुसार, अमेरिकेने भारतावर १८% आयात शुल्क लावण्यास सहमती दर्शवली आहे. असे करून अमेरिका स्वत:च्याच कराराचे उल्लंघन करत आहे. या आव्हानाला सामोरे जाण्यासाठी भारत अनेक उपाययोजना करू शकतो.

भारताने अमेरिकेच्या पलीकडे जाऊन पर्यायी बाजारपेठांमध्ये आपली उपस्थिती वाढवली पाहिजे. भारताने आपल्या निर्यातीसाठी अशा नवीन बाजारपेठा शोधल्या पाहिजेत, जिथे भारतीय मालाला मागणी आहे. या संदर्भात मुक्त व्यापार करार हे एक चांगले धोरण आहे. भारत-युरोपियन युनियन व्यापार करार उपयुक्त ठरू शकतो. त्याचप्रमाणे भारत-युनायटेड किंगडम, भारत-आॅस्ट्रेलिया आणि भारत-न्यूझीलंड करार देखील भारतीय निर्यातीसाठी मार्ग उपलब्ध करून देतील. तथापि, निर्यातीमध्ये विविधता आणणे हा काही रामबाण उपाय नाही.

हे यावर अवलंबून आहे की, इतर बाजारपेठा भारताची अतिरिक्त आयात कितपत सामावून घेऊ शकतात. जर बाह्य मागणी अपुरी असेल, तर विविधीकरण मर्यादित राहू शकते. भारताने आयात कर दरांमध्ये सुधारणा करून ते कमी करण्यावरही लक्ष केंद्रित केले पाहिजे. स्वस्त आयात केलेल्या वस्तूंमुळे ग्राहकांची मागणी आणि व्यापार स्पर्धात्मकता या दोन्हींमध्ये सुधारणा होऊ शकते. यासोबतच व्यापार सुलभ करणे, गैर-शुल्क अडथळे दूर करणे, वाहतूक व्यवस्था आणि मानकांमध्ये सुधारणा करणे आणि मालाची गुणवत्ता वाढवणे यांसारख्या सातत्यपूर्ण देशांतर्गत सुधारणांची जोड दिली पाहिजे. अशा धोरणामुळे केवळ भविष्यातील भू-राजकीय धक्क्यांना तोंड देण्याची भारताची क्षमताच वाढणार नाही, तर दीर्घकाळात त्याची निर्यात स्पर्धात्मकताही मजबूत होईल.

दशक पाचवा : मंत्रांचा : समास दुसरा : गुरुलक्षण (१)

बºयाच वेळा गुरू आणि सद्गुरू यातील फरक आपल्याला माहिती नसतो. दासबोधाच्या पाचव्या दशकातील दुसºया समासात गुरुलक्षणाचे वर्णन समर्थ रामदास स्वामींनी केलेले आहे. समासाच्या आरंभी गुरू आणि सद्गुरू असा फरक करून गुरू सद्गुरू होऊ शकत नाहीत हे समर्थ सांगतात.

काही माणसे मोठ्या विलक्षण क्रिया करून दाखवितात. त्यांनाही गुरू म्हणतात. परंतु मोक्ष देणारे सद्गुरू ते नव्हेत. माणसांच्या समूहाची नजरबंदी करणे, चेटूक करून भुरळ पाडणे, साबरमंत्र व कोटाळे हे नाथपंथीयांचे मंत्रप्रयोग करून चमत्कार करणे, अशक्य वाटणा‍ºया गोष्टी शक्य करून दाखविणे, अनेक वनस्पतींचा व रसायनांचा औषधीप्रयोग सांगणे, इतर धातूंचे सोने बनविण्याचा मार्ग सांगणे, नजरबंदी करून ताबडतोब इच्छा पुरविण्याचा मार्ग सांगणारे असे लोकही गुरू समजले जातात. श्री समर्थांनी येथे भारतीय समाजाच्या मोठ्या दुखण्यावर किंवा रोगावर बरोबर बोट ठेवले आहे. थोडक्यात, अंधश्रद्धेवर त्यांनी प्रहार केलेला आहे. जो आत्मज्ञानी असतो आणि ते ज्ञान आपल्याला देतो तो खरा गुरू, शिवाय भारतामध्ये एवढे थोर ज्ञानी महात्मे होऊन गेले तरी सामान्य माणूस अजून जो वरील चमत्कार करतो त्यालाच साधू किंवा ज्ञानी समजतो. भारतीय समाजातील हा गैरसमज मोठा शापच आहे.

साहित्य, संगीत, रागज्ञान, गायन, नृत्य, तानापलते, अनेक वाद्ये यांचे शिक्षण देणारे लोक एक प्रकारचे गुरूच समजले जातात. काही मंत्रशास्त्री मंत्रविद्या शिकवितात, ताईत, गंडेदोरे देण्याचे शिकवितात, काही लोक पोट भरण्याची विद्या शिकवितात. ज्या जातीचा जो व्यापार असतो तो त्या जातीतील माणसांना पोट भरण्यासाठी शिकवितात. तो व्यापार शिकविणारे गुरू खरे, पण सद्गुरू नव्हेत. आपले आईबाप एका दृष्टीने आपले गुरूच असतात. पण संसारातून पैलतीराला पोहोचविणारा सद्गुरू निराळाच असतो. आपल्याला गायत्री मंत्र शिकविणारा भटजी हा एक गुरूच होतो. परंतु आत्मज्ञानावाचून संसाराच्या पैलतीराला जाता येत नाही. ते काही तो देत नाही म्हणून तो सद्गुरू नव्हे.

यानंतर समर्थ रामदास स्वामी श्री सद्गुरूची लक्षणे सांगतात. शिष्यांचे अज्ञान नाहीसे करून त्याला ब्रह्मपदी बसविण्याचे सामर्थ्य ज्याच्यापाशी असते तो खरा सद्गुरू होय. बाकीची सारी लक्षणे या मूलभूत लक्षणांतून प्रकट होतात. जो ब्रह्मज्ञानाचा उपदेश करतो, अज्ञानाचा अंधार नाहीसा करतो आणि जीवात्म्याचे परमात्म्याशी ऐक्य घडवून आणतो तो सद्गुरू असतो. हे सद्गुरूचे प्रधान लक्षण आहे. हे एक लक्षण असून इतर काही करामती नसतील तरी तो सद्गुरू राहतो. हे एकच लक्षण नसून इतर सा‍ºया करामती असतील तरी तो सद्गुरू राहात नाही.

देव आणि भक्त यांचा वियोग झालेला असतो. त्यामुळे एकीकडे जीव आणि दुसरीकडे शिव असे द्वैत निर्माण होते. तो वियोग आणि ते द्वैत नाहीसे करून देव आणि भक्त यांची गाठ घालून दोघाचे ऐक्य करून देतो तो सद्गुरू समजावा. भवरूपी वाघाने उडी घालून, गायवासराची ताटातूट केलेली पाहून ज्याला दया येते आणि जो त्यांना त्या वाघाच्या जबड्यातून सोडवितो तो सद्गुरू असतो. हा दृष्टांत फार अर्थपूर्ण आहे. गाय म्हणजे ईश्वर, वासरू म्हणजे जीव, वाघ म्हणजे अशाश्वत संसार. वास्तविक जीव निरंतर ईश्वरापाशी असावयास पाहिजे. पण मायेचा किंवा अविद्येचा आघात झाल्याने तो अशाश्वताच्या पसा‍ºयात गुरफटून जातो. अविद्येच्या तडाख्यातून सोडविणारा जर कोणी असेल तर तो सद्गुरूच असतो. जीव मायेच्या जाळ्यात अडकतात. त्या कारणाने प्रपंचातील दु:खाने दुखविले जातात, गांजून जातात. अशा दु:खी जीवांना जो मायेच्या जाळ्यातून सोडवितो तो सद्गुरू असतो. देहबुद्धीने व्यापल्यामुळे जीव ममत्व ठेवून अनेक ठिकाणी गुंतून जातो. त्यात जो अनेक दु:खे भोगतो, पण त्याचे त्याला त्यातून बाहेर पडता येत नाही. तेथे सद्गुरू मदतीला येतो. वासनारूपी नदीला महापूर आलेला असता जीव त्यामध्ये गटांगळ्या खात बुडण्याच्या बेतात येतो. अगदी दीनपणे तो मदत मागतो. त्यावेळी तेथे उडी घालून जो तारतो, बाहेर काढून वाचवितो तो सद्गुरू समजावा. या जगामध्ये राजा असो की रंक असो, प्रत्येक जण सारखे हवेपणाने वस्तूच्या मागे धावतो. जणू काय वासनेच्या प्रवाहामध्ये तो ढकलला जात असतो. वासना कधीच थांबत नाहीत, पण माणूस मात्र पाहता पाहता मृत्यूच्या छायेत सापडतो. म्हणून जबरदस्त अशा वासनेच्या पकडीतून जीवाला सोडवितो तो सद्गुरू असतो. वासनेच्या बंधनाची बेडी पडल्यामुळे जीवाला गर्भवासाचे मोठे दु:ख भोगावे लागते. आत्मज्ञान देऊन ती बेडी जो चटकन सोडवितो तो सद्गुरूसमजावा. अविद्येमुळे वासना निर्माण होते व वासनेमुळे कर्माचे कठीण बंधन जीवाला अडकवून ठेवते. कर्म भोगण्यासाठी त्याला जन्म घ्यावा लागतो. त्या मूळ अविद्येलाच ज्ञानाने नाहीशी करून पुढची दु:खपरंपरा टाळण्याचे मोठे काम सद्गुरू करतो.

समर्थ या समासात पुढे सांगतात की, अज्ञान नाहीसे करून आत्मज्ञान पदरात टाकण्याचे कार्य सद्गुरू कोणत्या रीतीने किंवा पद्धतीने करतात त्याचे वर्णन आता ऐकावे. समर्थ म्हणतात, उपदेश शब्दानेच करावा लागतो. पण अर्थ हे शब्दाचे अंतरंग असते. सद्गुरू प्रथम शब्दावरून अर्थाकडे नेतात, परमात्मा त्या अर्थाचा लक्ष्य असतो. तेच आपले सर्वस्व म्हणजे आत्मस्वरूप आहे. सद्गुरू नंतर अर्थावरून आत्मस्वरूपाकडे नेतात. अशा रीतीने स्वस्वरूपाकडे नेणारे सद्गुरू अनाथ जीवाचे विश्रांतिस्थान असतात. जीव बिचारा एकदेशी असतो. एकदेशी म्हणजे एकांगी, अपूर्ण, देश, काल परिस्थिती यांनी वेढलेला. तो परिच्छिन्न असतो, सीमित असतो. ब्रह्म सर्वदेशी, सर्वांगी, पूर्ण, स्थळ, काळ, परिस्थिती यांच्या पलीकडे व अपरिच्छिन्न असते. केवळ आपल्या उपदेशाने सद्गुरू जीवाला प्रत्यक्ष ब्रह्मस्वरूप बनवितो. त्याचे संसाराचे संकट नाहीसे करतो. सद्गुरूच्या शब्दांमागे त्याच्या तपश्चर्येचे मोठे सामर्थ्य असते. तो केवळ शब्दांनी शक्तिपात करतो. त्याचे शब्द जीवाच्या सूक्ष्म शरीरात घुसतात. जीवाची अंतरंग रचना बदलण्याइतका विलक्षण बदल तेथे घडवून आणतात. म्हणून सद्गुरूच्या शब्दांना फार मोल असते.

प्रफुल्ल फडके/ बोध दासबोधाचा

दशक पाचवा : समास पहिला : गुरुनिश्चय (२)

समर्थ रामदास स्वामींनी दासबोधातील पाचव्या दशकातील पहिल्या समासात अत्यंत स्पष्टपणे सांगितले आहे. ते म्हणतात ते आपल्याला सहज दिसून येते. विसावे शतक विज्ञानप्रधान युग आहे. या युगामध्ये परंपरा न मानता स्वतंत्रपणे बुद्धी चालविण्यात फार महत्त्व आहे. राजकारणी पुरुषांना समाजात मोठेपणा आहे. श्री समर्थ ज्या काळात जगले ते धर्मप्रधान युग होते. ज्या युगात परंपरेला फार महत्त्व असून, बहुजनसमाज श्रद्धावंत होता. त्यामुळे धर्मचाºयांना समाजामध्ये फार मोठेपणा होता. ब्राह्मण आपल्याकडील धर्माचार्य असल्याने व्यक्तीच्या खासगी जीवनात आणि सामाजिक समारंभात त्यांचा महत्त्वाचा कार्यभाग असे. त्यांच्या देखरेखीखाली चालणाºया अनेक कृत्यांचा उल्लेख करून ती कर्मे कदाचित पुण्य मिळेल, पण आत्मज्ञान होणार नाहीत असे श्री समर्थ स्पष्ट सांगत आहेत.

स्वामी म्हणतात की, वेडी, अज्ञानी माणसे सद्गुरूचे मार्गदर्शन नसल्यामुळे निरनिराळी हलक्या दर्जाची मामुली साधने करतात, पण सद्गुरूची कृपा नसल्याने त्यांचे श्रम वाया जातात. कोणी कार्तिकस्नाने व माघस्नाने करतात, कोणी व्रते उद्यापने व दाने करतात, कोणी गोरांजने धूम्रपाने करतात, तर कोणी पंचाग्निसाधन साधतात. गोरांजने म्हणजे स्वत:स जाळून घेणे, धूम्रपान म्हणजे झाडास उलटे टांगून घ्यायचे, खाली केलेला धूर पिऊन तप करायचे. पंचाग्निसाधन म्हणजे भर उन्हाळ्यांत चार बाजूला विस्तव पेटवायचा, पाचवा डोक्यावर सूर्याचा ताप सहन करून तप करायचे. अशा देहकाष्टांनी परमार्थ साधत नसतो. कोणी हरिकथा व पुराणे श्रवण करतात. कोणी मनापासून प्रवचने करतात, कोणी अतिशय कठीण असलेल्या तीर्थयात्रा करतात. कोणी देवाची अगदी झकपक पूजा करतात, कोणी स्नानसंध्या करतात, कोणी दर्भासने वापरतात, कोणी गोपीचंदनाचे टिळे लावून गळ्यांत माळा घालतात, तर कोणी वैष्णव मुद्रांचे ठसे लावतात. यांनी काही परमार्थ साधत नाही. अर्ध्यापत्रे म्हणजे देवतांना अर्ध्य देण्यासाठी ताम्हणे, संपुष्ट म्हणजे देव ठेवण्याचा करंडा, गोकर्णे म्हणजे गाईच्या कानासारखा आकार असलेली चांदीची किंवा तांब्याची भांडी, मंत्रयंत्रांची ताम्रपणे म्हणजे तांब्याच्या पत्र्यांवर शास्त्रविधीने लिहिलेले मंत्र आणि आकृती. त्या आकृतींना देवतांची यंत्रे म्हणतात. काही लोक ही भांडी, अनेक प्रकारची लहान मोठी पूजेची भांडी आणि इतर पूजासाहित्य अत्यंत सुंदर व सुशोभित ठेवतात. पण काही लोक भगवंतापर्यंत पोहोचवीत नाही. काही लोक घणघण घंटा वाजवितात, काही लोक स्तोत्रे म्हणतात, भगवंताचे स्तवन करतात, त्याची स्तुती गातात, काही लोक आसने करतात, मुद्रा करतात, ध्यान लावून असतात, तर काही लोक नुसत्या प्रदक्षिणाच घालतात. एवढ्याने परमार्थ पदरात पडत नाही. कोणी पंचायतनाची पूजा करतात. गणपती, शाळीग्राम, शंकर, सूर्य आणि देवी मिळून पंचायतन होते. कोणी मातीच्या लिंगांची लाखोली करतात. मातीचे शिवलिंग करायचे व त्यास बेल, नारळ, फळे, फुले, वाहून अगदी यथासांग पूजा करायची अशी एक लाख लिंगांची पूजा केली म्हणजे लाखोली होते. असल्या लाखोलीने भगवंताचे दर्शन होत नाही. काही लोक उपवास करतात, काही लोक एखादा नेम निष्ठेने चालवतात. सांगण्याचा हेतू असा की पुष्कळ लोक अशा प्रकारची कर्मे अतिशय कष्ट करून करतात. त्याचे काही फळही त्यांना मिळते. परंतु भगवंताच्या प्राप्तीचे खरे वर्म किंवा रहस्य या लोकांच्या हाती लागत नाही. त्या कर्माच्या पायी लोक आत्मज्ञानाचे वर्म चुकतात. आतापर्यंत सांगितलेली सारी कर्मे धर्माच्या दृष्टीने मोठी पुण्यकर्मे असतील. परंतु ती एकजात देहबुद्धीला धरून असल्याने दृश्याची आसक्ती अधिक घट्ट करतात. त्यांच्यामुळे माणूस भगवंताला प्रपंचातील वस्तू मिळविण्याचे साधन बनवितो. म्हणून अशी कर्मे जन्मभर केली तरी आत्मज्ञानाचे रहस्य उकलत नाही. समजा एखाद्याने स्वाहा, स्वधा, इत्यादी यज्ञ केले, होम हवन वगैरे वैदिक कर्मे केली, पण मनामध्ये फळाशा धरली, स्वर्गसुख मिळो, मुलेबाळे व्हावी किंवा कीर्ती मिळावी अशी इच्छा बाळगली, तर ती इच्छा कदाचित सफळ होईल. पण त्यामुळेच त्याने आपणहून पुढील विसार घेतला असे घडते.

समजा एखाद्याने पुष्कळ कष्ट घेतले आणि चौदा विद्यांचा अभ्यास केला, त्या विद्या हस्तगत करून घेतल्या. एखाद्याने खूप योगसाधना केली आणि त्याला यथावकाश ॠद्धी सिद्धी, अतींद्रिय शक्ती प्राप्त झाल्या. तरी सद्गुरूची कृपा झाल्याखेरीज त्याचे आत्महित होत नाही, त्याला आत्मज्ञान होत नाही. आणि ते नाही तोपर्यंत इतर काही केले तरी यमपुरीच्या यातना चुकत नाहीत. दृश्यातील सगळ्या विद्या प्राप्त झाल्या, तरी माणूस अज्ञानाच्या कक्षेतून बाहेर पडत नाही. इतकेच नव्हे तर प्रत्यक्ष योगाचा अभ्यास करून शरीराच्या, मनाच्या व वाणीच्या शक्ती अफाट वाढल्या तरी त्यांचा प्रभाव अज्ञानाच्या क्षेत्रांतच पडल्याने अखेर वर्म चुकते ते चुकतेच.

ज्ञानावाचून मानवी जीवनाची पूर्णता नाही ही गोष्ट श्री समर्थांनी येथे मोठ्या प्रभावीप्रमाने सांगितली आहे. आत्मज्ञान असो की विज्ञान म्हणजे सायन्स असो. ज्ञानातच खरे सामर्थ्य भरलेले आहे. ज्या व्यक्तीच्या आणि समाजाच्या जीवनात ज्ञानाचा प्रभाव नाही, ज्ञानाची उपासना नाही, वाढ नाही आणि लालसा नाही, ती व्यक्ती व तो समाज या जगात उत्तम जीवन जगणे शक्यच नाही. जोपर्यंत आत्मज्ञान होत नाही, तोपर्यंत जन्ममरणाचे चक्र काही केल्या सुटत नाही. सद्गुरूच्या कृपेखेरीज गर्भावास चुकत नाही व नरकात जाणे सुटत नाही. जोपर्यंत ब्रह्मज्ञान होत नाही, तोपर्यंत ध्यान, धारणा, मुद्रा, आसन, भक्ती, भाव आणि भजन या सगळ्या गोष्टी व्यर्थ ठरतात, निरुपयोगी होतात.

‘भक्तिचेनि योगे देव। निश्चये पावती मानव॥’ हे समजून सांगण्यासाठी दासबोध लिहिणारे श्री समर्थ आत्मज्ञानाचे महत्त्व किती ठासून सांगत आहेत हे ध्यानात घ्यावे. प्रपंचात काय आणि परमार्थात काय विवेक आणि त्यातून जन्मणारे ज्ञान यांनाच मानवी जीवनात खरी किंमत आहे. माणसाची सारी कर्मे ज्ञानपर्यवसायी झाली पाहिजेत. नाहीतर त्या कर्माचे कष्ट तेवढे पदरात पडतात आणि जीवन अर्धविकसित राहते.

- प्रफुल्ल फडके/बोध दासबोधाचा